Sertac's space

Feminist reforms in Turkey reflect the progressive face of İslam -by Sertaç Sehlikoğlu Karakaş

2009-04-27T16:15:00.000-04:00

MONTRÉAL -- Turkey has strong ties both with its Muslim history and with secularism, where the latter is taken to mean not mixing religion with politics. After decades of struggling between these two identities, this strategic NATO ally and EU contender has developed a hybrid identity that encompasses both.
As a result, Turkey has increasingly been perceived as a liberal and progressive face of Islam on the global stage and, in congruence with the true spirit of the religion, it is demonstrating its commitment to the empowerment of women.
In order to positively affect women's daily lives, though, it will take engaged leadership by religious scholars and feminists in addition to government-initiated reforms.
The Directorate of Religious Affairs, the government institution overseeing religious matters since it was established in 1924 and the highest Islamic authority in Turkey, is at the center of the debate on religion and women. Originally, the directorate -- which currently employs approximately 83,000 clerics in local mosques -- was limited to the administration of mosques; it is now focused more on developing new interpretations of Islam.
Recently, the Directorate of Religious Affairs initiated a review of hadiths (sayings of the Prophet Muhammad), which was well received by Turkish society and reverberated beyond national borders.
According to the directorate's explanation, the project's aim is to raise awareness about the inaccuracy of some sexist and apocryphal hadiths accumulated after the death of the Prophet Muhammad by re-emphasizing the importance of morally credible and viable sources. For example, many sexist cultural traditions were wrongly attributed to the Prophet and were added to hadith collections even though their chains of transmission were flawed. The project is expected to yield a collection of hadiths on women combined in a five-volume publication. Its aim is to support women's rights activists in their fight against "honor" killings, violence against women and misogyny in general.
In addition, since 2005, the Directorate of Religious Affairs has also offered its female employees the opportunity to upgrade their educational and professional skills so that they can become more qualified for higher-ranking positions.
According to Ali Bardakoğlu, head of the directorate, the institution has suffered from a lack of women's contributions for decades. The directorate's goal in recent years has been to promote women to the highest levels of the institution, which Bardakoğlu hopes to accomplish by gradually incorporating them into the directorate's structure. Women will be promoted to positions of assistant cleric, cleric and mufti, an official scholar of Islamic law. Bardakoğlu does not deny that men have thus far been more influential within Islamic institutions, but states that the absence of women in such positions has been due to their lack of higher education -- a reality that can be changed.
Despite the women-friendly attitude and speeches of Bardakoğlu, parts of the institution appear reluctant to change. Soon after the directorate's declaration in 2005, which announced its intent to hire 200 new female preachers and appoint women as muftis and vice muftis, a member of the institution authored an article on how women should behave around men so as not to arouse men's sexual desire. Thanks to a vigilant feminist response, the article was removed from the directorate's Web site and the institute issued an apology. Strong feminist criticism -- from both those outside the institution and within it -- is essential to holding the directorate to its goal of empowering women. Feminists continue to push the directorate to implement and institutionalize initiatives that are more inclusive of women.
Over the last four years, the Directorate of Religious Affairs has successfully implemented target quotas for women in the above positions (seven women have already been appointed to the position of vice-mufti) and established bureaus to address concerns of women in 21 cities across the country.
The drive toward the greater empowerment of women in Turkey has affected not only women's representation in the directorate, but also society more broadly. The well-known religious leader Fethullah Gülen wrote an article in the Zaman daily in September 2008 on the topic of domestic violence. He stated that a woman should be brave enough to take legal action against her husband if she is beaten. Gülen referenced a newer interpretation of religious texts with a Sufi perspective to support his advice. He explained that in the case of domestic violence, the husband should be perceived as zalim, which means tyrannical, and judged guilty of exercising unjust power. Such interpretations can give women the legal backing to press criminal charges against their husbands, or to achieve monetary retribution for mistreatment. His comments provide invaluable scholarly justification for the many women who have long been advocating similar views.
Developing modern religious interpretations to address women's issues provides a rich and strong foundation for feminist discourses. The Directorate of Religious Affairs has made significant progress in developing modern and accurate religious interpretations in general and specifically on the subject of women. Though Muslim women still have a long way to go to achieve the rights due to them in Islam, the directorate's reforms -- including giving women access to clerical positions -- and the prevalence of new interpretations of religious sources, are slowly paving the road to empowerment. Feminists are prompting many of these changes in religious interpretation. In turn, strengthening feminism by referencing religion provides guidelines for feminists living in other Muslim countries, a project which is consistent with Turkey's mission to become one of the models of a modern Muslim country.

The article was written for the Common Ground News Service

Journey within Journey - Seyahat İçre Seyahat

2008-12-29T10:54:00.003-05:00

Dostlar,

Çocuk Gelişimi ve Mizaç ile ilgili takip ettiginiz yazılarım, Hepsiçocuk yayınlarınca basıldı. Yorumlarınızı heyecanla beklerim.

Keşif yolculuğumun içine, bir de yazarlık serüveni sıkıştırıldı.. İçiçe heyecanlar yaşıyorum.. Umuyorum ki bunca yolculuktan daha çok şey öğrenmiş olarak çıkacağım..

Sevgiler,

Sertaç

http://www.kitapyurdu.com/kitap/default.asp?id=444703

BBC News on Muslim Hotels in Turkey

2008-10-25T15:50:00.001-04:00

This is an interesting but unfortunately not downloadable video from BBC World News on one of the Islamic Luxurous Hotels called Sah Inn.

http://news.bbc.co.uk/2/hi/europe/7690545.stm

Blog ne icindir ki?

2008-01-31T22:40:00.000-05:00

Alti ustu gunluk iste. Bugun, bu yaban buldugum, kendime bile bazen yaban kaldigim bu soguk ulkede, sicacik bakislara dokundum. Ne degisti dunden bugune? Bir kac gun once yuregimde acilan buyuk bir yaranin sizlamasi durdu bugun o sicak bakislarla.
Bagirismalar ardinda insan olmanin guzelliginin cok uzagina dusuveriyoruz. Cesitli politik soylemler, bizi habire birilerine yabancilastiradursun. Daha cok prim yapma adina surekli yeni ve daha kotu otekiler uretedursun...
Ben bugun hem de bir kac 'oteki'nin sicacik bakislarina dokundum..
Onlar da, hic bilmeden bir tek gulumsemeyle benim yuregime dokundular...
'Oteki' kavgalarina inanmak istemeyen yuregimde acilan yaranin sizisini dindirdiler.

Cok Utopik Geliyor Degil Mi?

2008-01-29T13:55:00.000-05:00

Köşekadıları ve Çoksesli Koro Üzerine 1

2007-12-22T23:35:00.000-05:00

Sanırım günde 3 ilâ 6 saatim gazeteleri incelemek, bakış açılarını karşılaştırmakla geçiyor. Tabi bir yandan da habire eşimin kolunu çekiştirip yorum yapmakla. Bugün yazıları ve kadıları incelerken yine hop oturup hop kalktım.
Yazarların önemli bir kısmı, medyadan aldıkları gücü baskı aracına dönüştürmekte hiçbir beis görmüyorlar anlaşılan. Memleket meseleleri ile dertlenen, anlama gayret ve emegi içinde olan kişilerin sayısı çok çok fazla değil. Bu, kimse için yeni bir yorum olmasa gerek.
Fakat bir de benim yeni yeni aymaya başladığım bir tarz var. Çok “anlama gayreti içinde” görünen, çok çok dertli havalarında başlanmış yazılar, dönüp dolaşıp birilerini iğneleyen araçlara dönüşüyor. Dün Radikal’de Haluk Şahin’in yazısını okurken yine gerim gerim gerildim. Tarzındaki o git-gelli, o iyi niyet çerçeveli, dürüstlük kokusunu binbir uğraşıma rağmen alamadığım bir yazı. Siz dönüp bakarken, ben yorumlarımı paylaşayım:

Başlık, bir tek isme odaklanmamış havası vermemek için özel olarak tasarlanmıştır –bir kişiye yüklenme nezaketsizliğine düşülmez. O yüzden birden fazla örnek verilse daha şık olur. Zira mesaj uyutulması mümkün okuyucuya dolaylı yolda verilsindir. Saldırgan üslup sevmeyenlerin sevgisi önemlidir. Saldırganlık gizlenesidir. Hâsılı, başlıkta birden fazla –ozel- isim vardır. Fakat sadece dikkatlerin yöneltilmesi hedefenen ismin bizzat kendisi konus, diğer isim sadece işe referans verir –kişiye değil.
Hemen saldırmak yakışık almayacağından, racona ters olduğundan, nazik beyefendi kisvesine ters düşeceğinden (manipülasyon beyefendiliğe ters düşmez zira) önce çizerlik üzerine kalem oynatılır.
Sonra yavaş yavaş konuya gelinir. ‘Press Bey’ başlığa süs olsun diye konmuşsa da, okuyucu o kadar aptal olmadığından birazcık ona da değinilir. Anafikirle alakasız olması çok sorun değil, sadede birazdan gelinecek zaten.
Yıpratılmak istenen şahıs eleştirilir. Ama eleştirinin çok sofistike olması gerekmez. Mesaj net verilsin yeter: “Seni iktidar yanlısı propagandacı karikatürist seniiii”.
Son vuruş ihmal edilmez. Salon erkeği çizgisine geri dönmek icap eder. Ama salon erkeği/kadını raconu icabı çoook dolaylı dolambaçlı bir vurgu yapılır: “AKP milletvekili eşi de eminiz eleştiriyordur”. Öyle ya, ne şiş yansın ne kebap. Yarın öbür gün karşılaşılabilir. Aleni bir şekilde: “Karısı da zaten iktidardakilerin uşağı” dese yarın bir davette karşılaştıklarında ne der?

Hadi şöyle yapalım,
Şahika’yla aralarındaki 7 farkı bulun:

Diğer köşekadıları da sonraya kalsın. Bu teknikler üzerine söyleyecek çok sözüm birikti..

Kanada’da demokrasi çatlağı

2007-11-28T20:33:00.000-05:00

Kanada’nın Quebec eyaletinde, 11 yaşındaki amatör futbol oyuncusu Asmahan Mansour’un başörtülü olduğu gerekçesi ile, maç sırasında oyundan atılmasının ve ardından Quebec Turnuvası’ndan çıkartılmasının ardından olay, Türkiye gündemine de yansıdı. Aslında bu olay, Kanada’nın bu eyaletinde bir süre önce ortaya atılan ve son günlerde artan olaylarla altı doldurulan Reasonable Accomodation (makul intibak) politikasının bir uzantısıydı. “Makul intibak”, menşeini Quebec’ten alan ve özellikle göçle büyüyen çok kültürlü topluluklarda her geçen gün daha da popüler hale gelen politik bir kavram. Kavramın ortaya çıkışı, bir yıl önceye dayanıyor. 2006 yılı Mart ayında, Kanada Yüksek Mahkemesi, Montrealli Sih Gurbaj Singh Multani’nin okula kutsal kama (kirpan) ile girmek istemesini “makul” bulduğunu ifade ederek bu şekilde okula girmesine izin verdi. Ve böylece kavram, göçmenlerin geleneklerini uygulamaları ile ilişkili olarak ilk kez hukuki bir platformda kullanılmış oldu.
Arkasından, Müslüman göçmen ve vatandaşların okullarda namaz kılabilecekleri bir mekan talepleri gündeme geldi. Ancak, 2007 Ocak’ında, Quebec’in küçük bir yerleşim bölgesi olan Herouxville’de hazırlanan “davranış yönetmeliği” ile “makul” kavramı kapsam değiştirdi ve kavram göçmenlerin haklarını korumaya yönelik olmaktan çıktı. Hedefi, Herouxville sınırları dahilinde göçmenlere tanınan özgürlükleri “makul” seviyede tutmak olan yönetmelik, okulda ibadet için mekan talep edilmesini de yasaklayan bir dizi sınırlamalar içermekteydi. Herouxville kent meclisi, böylece göçmenlerin potansiyel olarak sergileyebileceği bazı davranış şekillerinin kendileri için “makul” olmadığını dile getirmiş ve bunlara ilişkin taleplerin de önünü kesmiş oluyordu.
2007 başında 12 yaş altı bayanlar Quebec Futbol Turnuvası’nda Asmahan’ın “kendi güvenliği” gerekçe gösterilerek oyundan çıkartılması, takım arkadaşları tarafından protesto edilmiş; olay, önce takım arkadaşlarının, ardından da turnuvaya Ottowa’dan katılan diğer dört takımın turnuvadan çekilmesi ile sonuçlanmıştı. Asmahan’ın komşu bölgelerdeki turnuvalarda böyle bir sorunla karşılaşmamış olması, Quebec’i ayrımcılık yaptığı yönünde suçlamalara maruz bırakırken; Asmahan’ı oyundan çıkartan hakemin Müslüman olması da tartışmaları içinden çıkılmaz bir hale soktu. Asmahan’ın oyundan çıkartılmasına gerekçe gösterilen güvenlik maddesi, oyuncuları tehlikeye sokabilecek takı, fular gibi eşyalar için yönetmeliğe konmuştu; ancak bu maddenin başörtüsü ile ilgili bir ifade içermemesi, gözleri FIFA’ya çevirdi. FIFA, 3 Mart 2007’de yaptığı yıllık toplantısında gündemine son anda aldığı başörtüsü tartışmasına son noktayı koymak yerine konuyu muğlak ifadelerle geçiştirmeyi yeğledi. Başörtüsünü güvenliğe engel görüp görmeme, yine hakemin inisiyatifine kalmıştı. Fakat Quebec Futbol Federasyonu zaten ocak ayında aldığı bir kararla sahalarda başörtüsü takmayı hakemin insiyatifine bağlı olmaktan kurtarmıştı. Lakin gariptir ki bu kez gerekçe olarak güvenlik gösterilmemişti. Memorandumda, açık açık “İslami tesettür veya başka herhangi bir dini sembol”ün yasaklandığı ifade edilmişti.
Türkiye gündeminde pek yer etmemiş bir diğer olay ise, 19 yaşındaki Sodos Abdelatif’in, Montreal Bordeaux Hapishanesi’ndeki gardiyanlık eğitimi sırasında, başörtüsünü çıkartması yönünde uyarılması üzerine eğitimden ayrılması oldu. Yetkililer, başörtüsünün mahkumların düşmanlığına vesile olabileceği ve Abdelatif’in güvenliğini tehlikeye atabileceği endişesiyle, başörtülü gardiyanlık yapılamayacağına karar verdiklerini açıkladılar.
Yöntem çok tanıdık: Yasaklamalar, masum ve makul gerekçeler öne sürülerek yapılıyor. Gerekçelerin masumiyeti, hem yasakların içeriğini sorgulamayı güçleştiriyor hem de arkalarında yatan adaletsizliği görünmez kılıyor. Tartışma büyütülüp resim bulanıklaştıkça, güvenliği önemsenen zümre kendini ironik bir biçimde daha güvensiz, daha savunmasız, hatta daha çok hedef tahtası konumunda hisseder hale geliyor. Durum Türkiye’de üniversitelere başörtüsü yasağının ilk gelişini ve sorunun çözülemez şekilde, bir kangrene dönüşme sürecini hatırlatıyor. Benzerliğin bir başka boyutu da, konuyu takip eden insan hakları ve demokrasi savunucularının söz birliği etmişçesine “bu tartışmaların asıl önemli gündemi saptırdığını” söylemeleri. Quebecli analist Jean-Francois Dumas’ya göre ise, tartışmada dengelerin bozulmasında medyanın rolü büyük. İletişim uzmanları, konunun tartışılma şeklinin de gerginlik oluşturmaya matuf olduğunu dile getiriyorlar. Medya, başıbozuk bando kararlılığında gürültü koparmaya devam ediyor. Ve tabi, konuya uygun terimler üretilip sonra da bu terimlerin altı dolduruluyor. Sorun ister bir savaş, ister yasaklama, isterse ayrımcılık olsun; hep aynı adımları izliyor, aynı istasyonlarda duruyor ve aynı neticeye varıyor.
Kanada, Müslüman memnuniyetinin en yüksek olduğu Batı ülkesi. Müslüman vatandaş ve göçmenlerin büyük çoğunluğu Kanada’da yaşamaktan memnun olduklarını ifade ediyor ve kendilerini “Kanadalı” olarak tanımlıyorlar. Fakat bu görece olumlu resim, Kanada’nın yumuşak karnı Quebec bölgesinde çatlamaya başlamış görünüyor. Quebec, kendi kültürünü koruma kaygısını obsesyon düzeyine çıkartmaya başladı. 7,5 milyon nüfuslu bölgede yaşayan 50 bini aşkın Müslüman’la birlikte, kendilerine yöneltilen ayrımcılık ve dışlamaların artmasını kaygıyla izliyoruz.

“Çetinceviz” mi, “Yufka Yürekli” mi?

2007-06-02T23:03:00.000-04:00

Mantık ve duygu, kararlarımızı alırken yönelmeyi tercih ettiğimiz iki farklı yoldur. Bu farklılık, her gün aldığımız binlerce karar ve tercih üzerinde belirleyici etkiye sahiptir.
Düşünen ve hissedenler, birbirlerinden tamamen farklı değer ölçüleri ve kıstaslar kullanırlar. Karar alma mekanizmalarının birbirine benzememesinin sebebi budur.
Düşünenler, isminden de belli olduğu gibi rasyonel hesaplamalar yapar, objektif bilgi kulanırlar. Analitiktirler. Olaya bir adım dışarıdan bakar, artı ve eksileri bir adım geriden izleyerek değerlendirirler.
Öte yandan hissedenler daha kişisel ve sübjektif yollar kullanırlar. Kararlarını, başkalarını ve kendilerini nasıl etkileyeceğini hesaplayarak alırlar ve aldıkları kararın doğruluğunu anlamak için duygularını referans alırlar. Ne hissettiklerini anlamaya çalışırlar.
Düşünenler akılcıdır. Kuralları sorgularlar. Genellikle adil ve mantıklı olan kurallara uyarlar, böyle olmayanlara direnç gösterebilirler. “İşte öyle”, “Çünkü ben öyle diyorum”, “Çok sorma” gibi cevaplar onları tatmin etmez.
Hissedenler, kendi kişisel değer sistmlerine dayanarak kararlarını alırlar. Başkalarını üzecek bir karar almak, hisseden bir çocuk için son derece zordur. Sevilemek ve insanlarla bağlantı halinde olmak isterler. Hisseden bebekler, yabancılara (düşünenlere kıyasla) daha çabuk gülümseyip, sıcak davranabilmektedirler.
Aşağıdaki özellikleri okurken, sizin çocuğunuza en çok uyan bölümün hangisi olduğuna karar vermeye çalışın. Bazı başlıklarda daha kolay karar verirken, bazı başlıklarda karar vermekte zorlanabilirsiniz. Bazı durumlarda her iki kısımı birden işaretlemek isteyebilirsiniz. Fakat bir yön, mutlaka daha baskındır.

Yoksa “Gizli” Cezalandırma Mı Yapıyorsunuz?

2007-05-09T18:42:00.000-04:00

Bazı anne-babalar çocuklarına oda cezaları vermek veya hafif fıskelerle bile olsa vurmak yerine daha farklı, dışarıdan görünmeyen, gizli cezalandırma yöntemleri kullanırlar.

Bu yöntemin adı: “Duygusal Cezalandırma” veya “Gizli Cezalandırma”dır. Gözle görünmeyen ve çoğu kez oldukça sıradan ve masum görünen bu yöntem, çocuğun iç dünyasında derin izler bırakabilir.

Peki neler duygusal cezalandırma olarak nitelendirilir?

Aslında günlük hayatımızda maalesef çok sık rastlarız bunlara.

“Seni sevmeyeceğim”, “annen olmayacağım” gibi sözler kullanma (ona verdiği şefkati kesmekle tehdit etme),

Ona ders vermek için başka çocuklarla ilgilenme (kıskandırma, sevgisini başkasına vermekle korkutma),

Çocuğun hislerini manipüle etme,

Yeterince ilgilenmeme olarak kendini gösterir.

Anne-babasının böyle tavırlarıyla karşılaşan çocuk, belki hiçbir kaba söz işitmez; fakat ruh sağlığı risk altına girebilir. İleride ciddi duygusal sorunlar yaşama tehlikesiyle karşı karşıyadır.

Kreatif

2007-05-07T20:40:00.000-04:00

Genç Sivillerin Cumhurbaşkanı Adayı, Çekildiğini Açıkladı

2007-04-28T11:41:00.000-04:00

Sanırım yurdun insanının özelliği haline geldi:
Hiç de alâkası yokken siyasetten konuşmak. Ben de yüksek müsaadenizle trende uyup takip ettiğim bir sivil inisiyatifle ilgili bilgi vermek istiyorum. Aliye Öztürk, bir süre önce genç sivil inisiyatifler tarafından cumhurbaşkanlığı tartışmalarına tepki olarak oluşturulmuş karikatür bir cumhurbaşkanı tiplemesi. Web sitesini incelemenizi öneririm. Geliştirdikleri söylem şöyle:

Neden ALİYE ÖZTÜRK ?
Bize sunulan meşru cumhurbaşkanı fotoğrafının negatifini aldıkve ortaya Aliye Öztürk çıktı.Bizi biz yapan şeyleri alt alta koyduk. Aliye Öztürk; Genç, Kadın, Başörtülü, Dindar, Kürt, Anne tarafından alevi, anneannesinden Ermeni, babası 12 Eylül mağduru, kendisi 28 Şubat mağduru. Yani Türkiye’de Cumhurbaşkanı olması uygun görülen Beyaz Türkler’den, Türkiye’nin WASP’larından değil. Bu yüzden hepimizin Cumhurbaşkanı adayı, Aliye Öztürk içimizden biri.Bu yüzden;
Yeter söz cumhurun!Memolar, Reşolar, Ayşeler, Kezbanlar!!!Aliye ile Elele Haydi Köşke!
Veda...
Aliye Öztürk :: 11. Cumhurbaşkanlığı Eski Aday Adayı - Cumartesi, 28 Nisan 2007

© Aliye Öztürk :: 11. Cumhurbaşkanlığı Eski Aday Adayı

Fazla Mı Cezalandırıyorsunuz?

2007-04-21T15:41:00.000-04:00

“Bu kadar çok ceza vermek istemiyorum aslında; ama o kadar çok yaramazlık yapıyor ki, böyle
giderse büyüyünce başını belaya sokacak diye korkuyorum”

“Beni gerçekten çileden çıkardığı zamanlar oluyor”

“Akrabalarım/Yakınlarım, çocuğuma fazla yüz verdiğimi söylüyorlar. Ceza verdiğimde onu şımartmadığımı anlasınlar istiyorum.”

“Öğretmeni çocuğumdan çok şikayetçi. Onu terbiye etmeliyim.”

“Bir hatasını gördüğümde onu cezalandırmadan içim rahat etmiyor.”

En Sık Düşülen Hatalar

2007-04-18T15:07:00.000-04:00

Anne-babalar, çocuklarıyla ilişki kurmaya çalışırken genellikle şu beş hataya kolaylıkla düşebilirler. Bu beş temel hatadan herhangi biri-veya birkaçı sizin ilişkinizde de olabilir:

Duygusal Tepkiler Vermek: Çocuklar anne-babalarının tepkilerinden çok etkilenirler. Çocuğunuzun bir hatası olduğunda ona nasıl tepki verdiğinize dikkat edin. Ses tonunuza, beden dilinize ve kullandığınız sözcükler kontrolün sizde olduğunu mu gösteriyor, yoksa kendinizi kontrol edemeyip duygularınıza yenik düştüğünüzü mü? Çocuğunuza, sakin ve net duruşunuzla kontrolü kaybetmediğinizi hissettirmeniz çok önemlidir.

Pazarlık Etmek: Çocuğunuzla ilişkinizde otorite-sevecenlik dengesini çok iyi kurmalısınız. Çocuğun yapması gerekenleri, sorumluluklarını sizin “ricanız”la yaptığını düşünmemesi gerekir. Bazı anne-babalar dengeyi korumakta zorlanırlar. Mesela çocuğun dişlerini fırçalaması için ona dil döker, yalvarır, hatta pazarlık ederler: “dişlerini fırçalarsan yarın sana...”. halbuki diş fırçalamak, çocuğun her gün yapması gereken bir sorumluluktur. Ve bunun bir ‘gereklilik’ olduğunu ona şefkatli ama ciddi bir ses tonu ve duruş ile göstermelisiniz. Eskilerin ifadesi ile, “yüz göz olmamalı”sınız.

Tehdit etme: Anne-babaların çok sık başvurduğu 3 tehdit çeşidi vardır:

Çocuğu itmek, uzaklaştırmak: “Eğer sözümü dinlemezsen seni amcaya/ polise/ yuvaya veririm”. Böyle bir tehdit, çocuk için korkutucudur ve kendini güvensiz, savunmasız hissetmesine sebep olur.
Tehdit etme ve fazla ceza uygulama: “Şimdi görürsün sen!” / “Çok pişman olacaksın” / “Demek öylee-Şrakk!!”.
Boş tehditler: “Baban gelince/ eve gidince / akşama görürsün” deyip herhangi bir şey yapmamak.

“Niye” sorusu: Pek çok anne-baba, çocuğuna yanlış bir hareketinde “Niye böyle yaptın?” diye sorar. Halbuki çocuklar çoğunlukla neyi niye yaptıklarını bilmezler. Eğer çok sorgulayıcı olursanız, bu sefer sıkıştıkları için bir cevap uyduruverirler. Bu şekilde hiçbir şeyi çözmüş olmazsınız. Anne-babaların yapması gereken, çocuğuna “niye” sorusunu yöneltmektense “dedektiflik” oyunu oynamayı tercih etmektir. Çocuğunuzu yakından gözlemleyerek hareketlerinin asıl sebebini daha iyi anlayabilirsiniz.
Çocuğunuzun davranışının sebebini anlamak için gözlem yapın. “Niye böyle yaptın” diye sormayın.

Etiketlemek: Bazı anne-babalar çocuklarına “kötü çocuk”, “iflah olmaz”, “canavar” ve benzeri şekillerde hitap ederler. Oysa ki çocuk negatif ifadelerle etiketlendiğinde kendini kötü hisseder. Böyle davranmaktansa, çocuğunuzla hareketleri hakkında konuşmayı tercih edin.

Kimi ebeveynlerin de çocuklarının yanında olmasa da, başkalarının yanında pek de adil olmayan, olumsuz sıfatlarla çocuklarından bahsettiklerini görürsünüz. Çocuklar havadaki en ufak negatif tınıyı hissedebilecek kadar hassastırlar. Böyle bir davranış, öncekine ek olarak çocuğun anne-babası dahil olmak üzere kimseye güvenememesine sebep olacaktır.

Teorik ve Pratik Çocuklar

2007-03-06T02:17:00.000-05:00

Teorik Çocuklar
“Sezgilerini Kullanan”

· Çevresini ve karşılaştığı bir durumu algılamak için sezgilerini kullanır.
· Bu sayede, ayrıntılardan ziyade altta yatan anlam ve imalara odaklanır, küçük yaşlarda bile kavramlara yönelir.
· Dünyayı sezgiyle algılaması, doğuştan hayal gücü ve tasarım yeteneğine sahip olmasını sağlar.
· Farklı ve özgün yöntemler, oyunlar, sözler bulur veya uydurur.
· İlk bakışta görülmeyen ihtimalleri ve alternatifleri görebilir ve görüntünün ötesine geçebilir.
· Görünenle değil, onun ardındaki anlamla ilgilenir. Örneğin peçete koleksiyonu yapıyorsa renkleri güzel olan peçeteleri değil, hatırası ve anlamı olan peçeteleri toplamak gibi.
· Yeni bir öneri, eşya, kişi veya mekan karşısında çok heyecan duyar.
· Sıradanlaşan ve somutlaşan şeylere ilgisini kaybeder.
· Bir beceri elde ettiğinde enerjisini tüketene kadar o işle uğraşır.
· Kurgu ve hesap gücünü kullanabileceği oyunlardan hoşlanır.
· Ardından heves ve heyecanı bittiğinde başka uğraşlara yönelir. Bu yüzden biraz maymun iştahlı olabilir.
· Aynı işi tekrar tekrar yapmaktan hoşlanmaz.
· Çoğunlukla “kafasında” yaşar.

Pratik Çocuklar
“Beş duyusunu kullanan”

· Karşılaştığı bir bilgiyi ve dış dünyasını algılamak için, 5 temel duyusunu kullanır.
· Görme, işitme, koklama, dokunma ve tat alma duyuları oldukça hassastır.
· Dikkatini imalar, hayaller veya kavramlardan ziyade somut bilgi ve ayrıntılara yöneltir.
· Beş duyusuyla edindiği bilgilere dikkatini yoğunlaştırır ve hatırlar. Renkler, kokular, kullanılan sözcükler zihninde yer eder.
· Dünyayı duyularıyla algıladığı için, ayakları yere basan ve mantıklı bir yapıya sahiptir.
· Tecrübe ve deneyimlerine güvenir.
· Sınırları belirgin ve somut şeylerden hoşlanır. Boş bir kağıda resim çizmektense boyama kitaplarını boyamayı sever.
· Fiziksel hareket içeren oyunlardan hoşlanır.
· Bir davranışın niyetine değil, kendisine odaklanır.
· Olasılık ve ihtimallerle değil, var olan durumla ilgilenir.
· Yeni bir öneri, eşya, kişi veya mekanla karşılaştığında, bunların fiziksel özellikleri daha çok dikkatini çeker.
· Bir beceri elde ettiğinde, onu tekrar tekrar kullanmayı ve defalarca sergilemeyi sever.
· Bu sayede bir beceride ustalaşabilir.
· Çoğunlukla “bedeninde” yaşar.

JACQUES DERRIDA’YLA SÖYLEŞİ

2007-02-25T23:03:00.000-05:00

Borradori: 11 Eylül [Le 11 septembre], özellikle de bir dünya savaşına tanık olmamış olanlarda büyük bir olay, ömrümüz boyunca tanık olacağımız en önemli tarihsel olaylardan biri olduğu izlenimini bıraktı. Katılıyor musunuz?

Derrida: Söylediğiniz gibi Le 11 septembre ya da madem iki dilde konuşma konusunda anlaştık, “September 11”.2 Bu dil sorununa daha sonra dönmek zorunda kalacağız. Bir de bu adlandırma edimine: sadece bir tarih olarak adlandırmaya. “11 Eylül” dediğinizde zaten bir alıntı yapıyor olmuyor musunuz? Beni, beş haftadan beri kamusal alanımızı ve özel yaşamlarımızı işgal eden bir tarihi ya da tarihlendirmeyi tırnak içinde anarak konuşmaya davet ediyorsunuz. Bir Fransız deyişiyle söyleyecek olursam bir şeyler fait date; bir şeyler bir güne, tarihte bir güne damgasını vuruyor. En çarpıcı olan da bu; bu olayın gerçekten damgasını vuran, gerçekten iz bırakan, tekil ve burada dendiği gibi “emsalsiz”3 bir olay olduğunun görünüşte derhal hissedilmesi. “Görünüşte derhal” diyorum, çünkü bu “his” aslında göründüğü kadar kendiliğinden değil; büyük ölçüde koşullanmış, fiilen tertip edilmiş olmasa da tesis edilmiş ve her halükârda medya üzerinden, devasa bir teknik-toplumsal-siyasi makine aracılığıyla dolaşıma sokulmuş bir his.

“Tarihte bir güne damgasını vurmak” her durumda “bir şeyin,” henüz nasıl tanımlayacağımızı, belirleyeceğimizi, tanıyacağımızı ya da çözümleyeceğimizi bilmediğimiz, fakat bu noktadan itibaren unutulmaz kalmak durumunda olan “bir şeyin” ilk ve son kez geldiğini veya olduğunu önvarsayar: evrensel bir takvimin, yani sözde evrensel bir takvimin –en baştan bunların sadece varsayım ve önvarsayımdan ibaret olduğunu ısrarla belirtmek istiyorum– ortak arşivinden silinemez bir olay. Kaba ve dogmatik veya üzerinde ayrıntılı olarak düşünülmüş, düzenlenmiş, hesaplanmış ve stratejik, ya da bunların hepsi. Çünkü bu tarihi işaret eden gösterge, bu yalın edim, bu minimal gösterici, bu tarihlendirmedeki minimalist amaç başka bir şeye de damgasını vuruyor. Yani, belki de bu henüz gerçekleşen “şeyi”, bu sözde “olay”ı herhangi bir şekilde adlandırmamıza elverecek kavram ya da anlama sahip değiliz. Örneğin bir “uluslararası terörizm” eylemi, ki buna daha sonra döneceğiz, tartışmaya çalışacağımız şeyin tekilliğini kavramamıza yardım edecek pekin bir kavram değil. “Bir şey” oldu, onun geldiğini görmediğimiz hissine sahibiz ve bu “şey”in yadsınamaz belli sonuçları var. Fakat tam da bu şey, bu “olay”ın anlamı ve yeri, kavramsız bir görü gibi, ufkunda bir genellik barındırmayan ya da hiçbir ufku olmayan bir biriciklik gibi ifade edilemez kalıyor; güçsüzlüğünü teslim eden ve bu nedenle mekanik bir biçimde bir tarih üretmeye ve bu tarihi bir büyü ayini gibi, bir ruh çağırma şiiri, gazetecilere has bir tekrar ya da neden söz ettiğini bilmediğini kabul eden retorik bir nakarat gibi durmadan tekrar etmeye indirgenen bir dilin eriminin dışında kalıyor.

Biz de 11 Eylül ya da Le 11 septembre derken ne dediğimizi, bu yolla neyi adlandırdığımızı aslında bilmiyoruz. Bu adın (11 Eylül, 9/11) kısalığı yalnızca ekonomik ya da retorik gereksinimden kaynaklanmıyor. Bu metonimin –bir ad, bir sayı– kısacık mesajı, anlamadığımızı, hatta farkına bile varmadığımızı, nasıl niteleyeceğimizi henüz bilmediğimizi, neden söz ettiğimizi bilmediğimizi teslim ederek nitelenemez olanı işaret ediyor. Bu, şu anda bulunduğumuz yerin çok yakınında, tam olarak 11 Eylül tarihinde olanların (hesaplanmış veya iyi hesaplanmış olsun ya da olmasın) ilk ve tartışmasız etkisi: bu tarihi tekrarlıyoruz, tekrarlamalıyız, bu yolla adlandırdığımızın ne olduğunu bilmediğimiz sürece bu daha da zaruri, bir seferde iki şeytanı birden kovmak gibi: bir taraftan, bu “şey”in kendisini, saldığı korkuyu ve dehşeti büyü yapar gibi yok etmek (çünkü tekrarlama her zaman travmayı etkisiz hale getirmek, zayıflatmak ve uzaklaştırmak yoluyla bizi korur; daha sonra ele alacağımız televizyonda yayınlanan görüntülerin tekrarı için de geçerlidir bu).

Diğer yandan, bu dil edimine ve sözcelemeye [enunciation] olabildiğince yaklaşarak, söz konusu şeyi uygun biçimde adlandırma, niteleme, düşünme ve bu tarihin salt göstergesinin ötesine geçmekteki güçsüzlüğümüzü yadsımak: 11 Eylül’de korkunç bir şey oldu, fakat sonuçta ne olduğunu bilmiyoruz.

Çünkü şiddete maruz kalabileceğimiz için ne kadar öfke dolu olsak, ölenlerin sayısına –diğer herkesle beraber, benim gibi– ne kadar içtenlikle üzülsek de hiç kimse olan bitenin sonuçta bundan ibaret olduğuna ikna olmayacak. Buna sonradan döneceğim; şimdilik sadece onun hakkında konuşmaya kendimizi hazırlıyoruz.

Üç haftadır New York’tayım. Bu konu üzerine konuşmamak imkânsız değil yalnızca, özellikle toplum içinde bu tarihe neredeyse daima bir ölçüde kör bir gönderme yapmadan, bu yükümlülüğe teslim olmadan herhangi bir şey hakkında konuşmaya başlamanın aslında yasak olduğunu, buna hakkınız olmadığını hissediyorsunuz ya da hissetmeye zorlanıyorsunuz (bu, 11 Eylül sırasında bulunduğum Çin’de, sonradan 22 Eylül’de gittiğim Frankfurt’ta da böyleydi).4 Ben de genelde bu emre boyun eğdim, kabul ediyorum, bu dostane söyleşiye katılarak da tam anlamıyla aynı şeyi yapıyorum, ama yine de bu kargaşanın ve en içten merhametin ötesinde, buradan birkaç adım ötede Manhattan’da ya da yine çok uzakta olmayan Washington D.C.’de 11 Eylül tarihinde olan bitene ilişkin sorulara ve bir “düşünceye” (her şeyden önce gerçek bir politik düşünceye) başvurmaya çalışıyorum.

Her zaman, öncelikle bu dil, adlandırma ve tarihlendirme fenomenine, (aynı anda retorik, büyülü ve poetik olan) yineleme zorlantısına, bu zorlantının işaret ettiği, tercüme ettiği veya ele verdiği şeye karşı dikkatli olmak gerektiğine inandım.

Amacım, bazılarının alelacele inanmamızı isteyecekleri gibi, kendimizi dilde yalıtmak değildi, tam tersine dilin ötesinde tam olarak neyin sürüp gittiğini, tam da dilin ve kavramın sınırlarına dayandıkları yerde, bizi ne hakkında konuştuğumuzu bilmeden, sonsuz kere tekrarlamaya itenin ne olduğunu anlamaktı: “11 Eylül, September 11, Le 11 septembre, 9/11.” Bu olay adı verilen şeyin ilk etkisi üzerinde düşünmeye başlamak için daha fazla bilmeye, daha fazla zaman harcamaya ve özgürlüğümüze tutunmaya çalışmalıyız. Bu tehditkâr emir [injunction] bize nereden geliyor? Bize nasıl zorla dayatılıyor? Bu tehditkâr emri (terörist değilse bile, terörize eden bir emri) veren kim ya da ne? Ne dediğini, bu yolla neye gönderme yaptığını henüz düşünemesen de “11 Eylül”ü, “Le 11 septembre”ı adlandır, tekrarla, tekrar adlandır. Size katılıyorum: kuşkusuz bu “şey,” “11 Eylül” “bize büyük bir olay olduğu izlenimini verdi.” Peki bu durumda bir izlenim nedir? Ya bir olay? Özellikle de “büyük bir olay”? Sizin sözünüzü –ya da sözlerinizi– kullanmak suretiyle birkaç önlemin altını çizeceğim. Bunu, görünüşte “ampirik” bir tarzda, ama ampirizmin ötesini hedefleyerek yapacağım.

Bir 18. yüzyıl ampirisistinin burada tam anlamıyla bir “izlenim” olduğunu söyleyeceği ve bu “izlenim”in İngilizcede “büyük olay” dediğiniz –ki bu bir rastlantı değildir– şeyin izlenimi olduğu inkâr edilemez. İngilizce üzerinde duruyorum, çünkü burada, New York’ta, bu dil ne sizin ne de benim anadilim olmasına rağmen İngilizce konuşuyoruz; ısrarımın bir başka sebebi de bu emrin öncelikle İngilizcenin hâkim olduğu bir yerden gelmesi. Bunu sadece ABD hedef alındığı, vurulduğu ya da neredeyse iki yüzyıldır –kesin bir tarih vermek gerekirse 1812’den beri5– ilk defa kendi topraklarında saldırıya uğradığı için söylemiyorum; bu şiddet olayının hedefi olduğunu hisseden dünya düzenine büyük ölçüde Anglo-Amerikan dili hâkim olduğundan ve bu dil tüm dünyada uluslararası hukuka, diplomatik kuruluşlara, medyaya, en büyük tekno-bilimsel, kapitalist ve askeri güce hükmeden politik söylemle kopmaz şekilde ilişkili olduğundan söylüyorum. Bu pekâlâ söz konusu hegemonyanın enigmatik ve kritik özüne ilişkin bir mesele. Kritik derken kastettiğim şey bu hegemonyanın hem belirleyici, potansiyel olarak karar verici ve karar alıcı, hem de krizde olması: bugün her zamankinden daha savunmasız ve daha fazla tehdit altında olması. Bu “izlenim,” haklı olsun ya da olmasın, kendi içinde bir olaydır, bunu asla unutmayalım; özellikle de, bütünüyle farklı yollardan olsa da, tam anlamıyla küresel bir etki yarattığı için. “İzlenim” kendisini aynı anda yansıtan, iletişime sokan ve “küreselleştiren” tüm duygulanımlardan, yorumlardan ve retorikten, onu aynı zamanda ve öncelikle biçimlendiren, üreten ve olanaklı kılan şeylerden ayrılamaz. Böylelikle “izlenim” onu üreten “şeyin ta kendisine” benzer. Bu “şey” ona indirgenemese de; dolayısıyla olayın kendisi ona indirgenemese de.

Olay, (olan ya da meydana gelen) “şey”in kendisinden ve verilen, bırakılan ya da “şey” adı verilen tarafından (hem “kendiliğinden” hem de “denetim altında”) oluşturulan izlenimden oluşur. Bu izlenimin, kelimenin her iki anlamıyla “malumatlandırılmış” [informed] olduğunu söyleyebiliriz: hâkim bir sistem ona biçim [form] verdi ve bu biçim örgütlü bir enformasyon [information] makinesi (dil, iletişim, retorik, imaj, medya ve diğerleri) aracılığıyla dolaşıma sokuldu. Bu enformasyonel aygıt baştan beri politik, teknik ve ekonomiktir. Bu sözde çıplak olgu, bu “izlenim” ile yorum arasında ayrım yapabiliriz ve inanıyorum ki, yapmalıyız (bu görev hem felsefi hem de politiktir).

Elbette bu “çıplak” olguyu onun hakkında “enformasyon” üreten sistemden ayırt etmenin neredeyse imkânsız olduğunun farkındayım. Fakat çözümlemeyi mümkün olduğunca ileri götürmek gerekli. İleri teknoloji denen şey yoluyla birkaç saniye içinde dört bin kadar insanın, özellikle de “sivilin” ölümüne sebep olmak, bunu söylemek çok üzücü ama, “büyük bir olay” yaratmak için yeterli değil; bir süredir böyle bu. Dünya savaşlarında (siz bu olayın “bir dünya savaşına tanık olmamış olanlara” daha da önemli göründüğünü belirtmiştiniz) ve sonraki savaşlarda gerçekleşen birçok kitle katliamı örnek gösterilebilir – bunlar “büyük bir olay” olarak kaydedilmeyen, yorumlanmayan, hissedilmeyen, sunulmayan, ve sanki birdenbire olup biten katliamlardı. Bu olayların unutulmaz felaketler olduklarına dair bir “izlenim” en azından herkeste oluşmadı. Niçin böyle olduğunu sormalı ve iki “izlenim”i birbirinden ayırmalıyız. Bir yanda, kurbanlara duyulan merhamet ve katliama duyulan öfke var; kederimiz ve kınamamız sınırsız, koşulsuz, tereddütsüz olmalı; bu hisler bütün simülakrların ve sanallaştırmaların ötesinde yadsınamaz bir “olaya” tepki veriyor, deyim yerindeyse, kalbimizle olayın merkezine giderek tepki veriyoruz. Diğer yandaysa, bizi bunun “büyük bir olay” olduğuna inandıran yorumlanmış, yorumlayan, malumatla biçimlendirilmiş bir izlenim, koşullu bir değerlendirme var. Güvence [credit] ve güvence vermeye [accreditation] ilişkin bir fenomen olan kanı, üzerinde konuştuğumuz zorlantılı şişirmenin [inflation] yaptığı değerlendirmenin ve tarihlendirmenin temel bir boyutunu oluşturuyor.

İzlenimi kanıdan ayırarak, İngiliz ampirizminin diline bir ayrıcalık tanıyormuş gibi yapmayı sürdürüyorum; bu noktada, buna direnmemiz yanlış olur. Bütün felsefi sorular, belki de yeni ve orijinal bir biçimde tekrar açılana kadar açık kalırlar: Bir izlenim nedir? Bir kanı nedir? Fakat özellikle, olay olarak adlandırılmayı hak eden bir olay nedir? Ya “büyük” bir olay, yani bir “olay”dan aslında aktüel bir biçimde daha fazlası olan, her zamankinden daha aktüel bir “olay” nedir? Örneksel veya aşırı [hyperbolic] bir biçimde bir olayın özüne, hatta özün ötesinde bir olaya tanıklık eden bir olay nedir? Zira bir öze, bir yasaya veya bir hakikate uyan, aslında olay kavramına uygun olan bir olay, hiç büyük bir olay olabilir mi? Büyük bir olay, bir olayı olay olarak kabul ederken temel aldığımız kavram ya da öz ufkunu altüst edecek kadar öngörülemez ve akıncı olmalı.

Mesele olayı düşünmek olduğu sürece, bütün bu “felsefi” soruların açık, hatta belki felsefenin de ötesinde kalmasının sebebi budur.

DEVAMI: COGITO 47/48'06'DA

ÇOCUĞUNUZ DÜNYAYI NASIL ALGILAR?

2007-02-04T12:31:00.000-05:00

“Gerçekçi ve Ayakları Yere Basan” bir çocuk mu?
Yoksa “Orijinal ve Hayalgücü Kuvvetli" mi?

Kişilik Tiplerinde ikinci boyut, kişinin dünyayı tanımak ve algılamak için, veya bilgiye ulaşmak için hangi yöntemi/vasıtayı kullandığını gösterir. İkinci boyutun en önemli boyut olduğunu söylyebiliriz. Çünkü sizin veya çocuğunuzun dünyaya nasıl baktığı ve dünyayı nasıl algıladığı, ikinci boyutla belirlenmiş olur. Çevremize bakışımız, hafızamızda yer eden ayrıntılar, hatta zihnimizin ve hafızamızın çalışma şekli hep dünyayı nasıl algıladığımızla ilgilidir. Eğer dünyayı algılama tarzımız beraber olduğumuz insanlardan çok farklı ise, sıklıkla fikir – anlayış farklılıkları yaşamamız son derece normaldir. Anne-babalar, çocuklarının dünyayı algılama tarzını, dünyayı nasıl gördüklerini keşfederek sağlıklı bir kişilik gelişimi sağlayabilir, iletişimlerini güçlendirebilirler.
Kişi, dünyayı beş duyusu ile, veya sezgileri ile algılayabilir. Pratik çocuklar dünyayı ve çevrelerini beş temel duyularınyla tanımaya çalışırlar: işitme, görme, tat alma, dokunma ve koklama. Teorik çocukların ise altıncı duyuları gelişmiştir ve işte bu altıncı duyularıyla dünyayı algılamaya çalışırlar. Bu farkı orman ve ağaç benzetmesiyle örneklendirebiliriz: Pratik bir çocuk, ormana baktığında ağaçları algılar. Onun için orman, tek tek ağaçlardan ibarettir. Teorik bir çocuk ise aynı görüntüye baktığında ormanı görür ve bütün olarak bir orman algısı zihninde oluşur. Bunlardan hiçbiri yanlış veya kötü değildir. Aslında her ikisi de doğrudur diyebiliriz. Sadece birbirinden farklı iki öğrenme yöntemidir o kadar. Birinin diğerine üstünlüğü yoktur.
İlerleyen günlerde yayınlanacak özellikleri okurken, sizin çocuğunuza en çok uyan bölümün hangisi olduğuna karar vermeye çalışın. Bazı başlıklarda daha kolay karar verirken, bazı başlıklarda karar vermekte zorlanabilirsiniz. Bazı durumlarda her iki kısımı birden işaretlemek isteyebilirsiniz. Fakat bir yön, mutlaka daha baskındır.

Komşu Blogda Yeni Yazı

2006-12-14T22:23:00.000-05:00

Evlilikte karşılaşılan güçlükler, profesyonel yardım ile atlatılabilir. Bunun için en iyi kaynak evlilik ve aile terapistleridir. Evlilik ve aile terapistine giden çiftler, terapistin görevinin evlilik problemlerin çözmek değil, içinde bulunulan durumu sergilemek ve .... www.evlilikveiliskiler.blogspot.com

İçedönük Çocuklar'ın Çalışma Tarzları

2006-12-14T06:51:00.001-05:00

Çalışma tarzı:
· Yaşıtlarına kıyasla daha yavaş ama istikrarlı bir tempoda çalışır.
· Bir işe başlamadan önce onu nasıl yapacağını iyice düşünür.
· Verimli çalışması için kaydettiği ilerlemeyi görmesini ve değerlendirmesini sağlayın.
· Çalışma tarzı daha ziyade “iki kere ölç, bir kere biç” şeklindedir. Yaş tahtaya basmaz.

· Bazen içedönük çocukların çalışma tarzı ebeveynlerine ağır, ilgisiz veya disiplinsiz görünebilir.
· İster oyun oynarken olsun, isterse ders çalışırken olsun, onun tarzını eleştirip acele ettirmeyin. Bırakın sindire sindire, rahat rahat işiyle ilgilensin.

Ancak böyle tam olarak konsantre olabilir. Acele ettirildiğinde dikkati dağılır ve genellikle performansı düşer.

İçedönük Çocuklar

2006-12-10T00:00:00.000-05:00

· Duygu ve düşüncelerinin çoğunu kendine saklar.
· Önce düşünür sonra konuşur.
· Enerjisini kendi iç dünyasından alır ve ilgisini iç dünyasına yönlendirir.
· Uzun süre kalabalık ortamlarda bulunmaktan hoşlanmaz.
· İnsanlarla uzun süre diyalog ve etkileşim halinde olmak onu yorar.
· Kalabalık bir ortamda bulunmanın çocuğunuzun aküsünü bitirdiğini ve dolmak için kendi kendine kalmaya ihtiyaç duyduğunu söyleyebiliriz.
· Kısıtlı bir zaman diliminde, bir tek kişiye veya işe yönelmekten hoşlanır.
· Bu yüzden, arkadaşlarıyla olmayı sevse de, tek başına olmanın sükunetini arar ve dinlendirici bulur.
· Oyun oynarken veya (ders) çalışması gerektiğinde, yoğunlaşmış bir kararlılıkla odaklanabilir; kendisini dış dünyadan soyutlayabilir.
· Bir oyun veya aktiviteyi önce dışarıdan gözler, katılmak isteyip istemediğine dışarıdan karar verir.
· Herhangi bir olay/durum karşısındaki takındığı tavır “izleyerek öğrenmek”tir.
· İçe bakış ile enerji toplar.

Dışadönük Çocukların Çalışma Tarzları

2006-12-02T01:22:00.000-05:00

· Hızlı bir tempoda çalışmayı ve hızlı bir biçimde bir işten diğerine geçmeyi sever. Bu yüzden yüksek konsantrasyonla bir derse veya oyuna yoğunlaşmasını beklemeyin. Bunun yerine birden fazla ilgi alanı edinmesini teşvik edin.
· Anne-babası, nasıl olup da yorulmadığına şaşırırlar.
· İş ve ödevlerini yaparken hareket halinde olmasına izin verin. Birkaç işi karşısına alıp, yorulduğunda birinden diğerine geçerek çalışmak verimini arttırabilir.
· Yaşayarak öğrendiği için, buna imkan tanıyan ortamlarda bulundurun.
· Kalabalık ortamlarda daha iyi konsantre olabilir. Ev ödevleri ve diğer tek başına yapması gereken işleri mutfak masası gibi, giren-çıkanın olduğu bir yerde yapmasına izin verebilirsiniz.

“Dışadönük Cocuklar”

2006-12-01T03:13:00.000-05:00

· Duygu ve düşüncelerini kolayca belli eder: Ya sözlü olarak, veya fiziksel tepkileriyle.
· Sesli düşünür.
· İnsanlarla bir arada olmayı sever.
· Şöyle diyebiliriz; birileriyle etkileşim halinde olmak üzerinde “şarj edici” bir etki bırakır.
· Tek bir konu, uğraş veya oyuna odaklanıp kalmaktan hoşlanmaz. Bunun yerine aynı anda birden fazla şeye yönelmeyi sever.
· Çevresine açık bir yapısı vardır.
· Genellikle ilgi odağı olmaktan hoşlanır.
· İnsanların ilgisini üzerinde hissetmekten rahatsız olmaz.
· Çeşitlilik ve hareketi sever.
· Kolay heyecanlanır.
· Kendisinden bahsetmeyi sever ve insanlardan gizlenme ihtiyacı duymaz.
· Sürekli koşuşturma halinde olmaktan çok hoşlanır.
· Bir aktivite veya oyuna düşünmeden katılır, sevip sevmeyeceğine katıldıktan sonra karar verir.
· Dolayısıyla herhangi bir olay veya bir durum karşısındaki takındığı tavır, onu inceleyerek değil, “yaşayarak öğrenmek” şeklindedir.
· Etkileşim ile eneji toplar.

ÇOCUĞUNUZ ENERJİSİNİ NEREDEN ALIR?

2006-11-25T02:13:00.000-05:00

“Enerjik ve Deli Dolu” mu, “Kendi Halinde Bir Çocuk” mu?

İlk boyut, çocuğunuzun harekete geçmeden önce nereden enerji aldığını gösterir. Kimi çocuklar enerjilerini çevreden edinirken, kimi çocuklar da kendi iç dünyalarından enerji alırlar. Bu özellik aynı zamanda çocuğunuzun enerjisini ve dikkatini hangi yöne yönelttiğini de gösterir. Enerjisini iç dünyasından alan çocuklara “İçedönük” veya “İçedönük”; enerjisini çevreden alan ve duygu-düşüncelerini çevresine yansıtarak ifade eden çocuklara “Dünyasını Paylaşan” veya “Dışadönük” diyoruz. İçedönük çocuklar, diğerlerinden daha sakindirler. Kalabalık ortamlarda çabuk yorulurlar. Tekrar enerji toplamak için yalnız kalmaya ihtiyaç duyarlar. Dışadönük çocuklar ise tam tersi olarak kalabalık ve sosyal ortamlarda normalde olduklarından daha neşeli ve enerji doludurlar.
Çocuklar arasında, yalnızca dışarıdan bakarak, basit bir gözlem ile onun hareketli, konuşkan ve enerjik mi; yoksa kendi halinde, akıllı-uslu ve sessiz-sakin mi olduğunu söyleyebilirsiniz. Bazı çocuklar yabancılarla tanışır tanışmaz konuşmaya başlarken, bazıları çekingenlik gösterir. Çekingen ve mesafeli durması, genel kanının aksina o çucuğun sosyal becerilerini veya zekasını göstermez. Toplumumuzda maalesef, yaramaz ve hareketli çocukların daha zeki olduklarına dair yanlış bir düşünce vardır. Bir çocuğun hareketli veya sakin olmasıyla zekası arasında ilişki yoktur. Fakat bu veriler, çocuğunuzun kişilik yapısı ve mizacı konusunda size bilgi verir. Sadece “İçedönük” veya “dünyasını paylaşan” bir çocuk olduğunu öğrenerek, mizacı konusunda çok fazla bilgi sahibi olabilirsiniz.
İçedönük çocuklar his, düşünce ve fikirlerini kendi iç dünyalarında olgunlaştırmak isterler. Dışadönük çocuklar ise duygu ve düşüncelerini hemen dışavururlar. Dışadönük bir çocuğa sahip anne-babaların bazıları, çocuklarının bir kez konuşmaya başladı mı hiç susmadığını söyleyerek dert yanarlar.

Dışadönük bir çocuğun ne düşündüğünü/hissettiğini bilmiyorsanız onu dinlememişsinizdir.
İçedönük bir çocuğun ne düşündüğünü/hissettiğini bilmiyorsanız ya sormamışsınızdır, veya anlatması için yeterince beklememişsinizdir.

Kişilik Tipi Neleri Etkiler?

2006-11-19T18:24:00.000-05:00

Kişilik tipi, bireyin hayata bakışını, zevklerini, motivasyonlarını, stres ve rahat durumundaki davranışlarını, hatta alışkanlıklarını ve ilişkilerini, kısacası her şeyini etkiler. Fakat ne ölçüde ve hangi yönde daha fazla etkileyeceği kişiye, duruma ve tabi şartlara göre farklı şekil alır.
Bizim bu sayfada ele alacaklarımız, anne-babalar için rehber niteliği taşımaktadır.
Çocuğunuzun mizacını tanımak size;

Çocuğunuz insanlarla nasıl ve ne kadar ilişki kuruyor? Grup içi faaliyetlerde davranışlarını hangi faktörlere göre düzenliyor? Sosyal ilişkilerini nasıl kurar ve bu yönde beklentileriniz nasıl olmalı?
Çevresini (ve bilgiyi) nasıl bir süzgeçten geçirerek tanıyor, öğreniyor? Hangi öğrenme çeşidi mizacına daha uygun?
Karar verirken öncelikleri neler? Aklı ile mi, kalbi ile mi karar veriyor? Önceliği duygular mı, yoksa rasyonel gerçekler mi? Bunlardan birini tercih etmesi ona ne sağlar?
Ve hayatını nasıl düzenliyor? Davranış ve alışkanlıklarını şekillendirirken öncelikleri neler? Özellikle davranış boyutunda ona yardımcı olmak için nelere dikkat etmelisiniz?
Sorularına cevap bulma imkânı verecektir.

Peki bu sorulara cevap almak, çocuğunuzu yüzde yüz tanımanızı sağlar mı? Şunun altını çizmeliyiz; kimseyi yüzde yüz tanıyamayız –hatta kendimizi bile.

Çocuğunuzun mizacını tanımaya çalışmakla, daha iyi anne-baba olma ve sağlıklı ebeveyn-çocuk ilişkisi kurma adına önemli bir adım atmış bulunuyorsunuz. Benim yapmaya çalışacağım şey, bu sayfadan size daha iyi bir ebeveyn olma yolunda size öncelikle bir harita sunmak ve çocuğunuzun dünyasının kapılarını açmaktan ibaret.

Ardından, yolda sizi bekleyen engellere karşı rehberliğe ihtiyacınız olabilir. Elden geldiğince danışmanlık ve rehberlik yönlendirmelerini sizlerle paylaşmaya çalışacağım.

Şimdi, hep birlikte bir yolculuğa çıkalım diyoruz.

Buradan sonrası sizin sabır ve sevginizle şekillenecek.

Size tavsiyemiz, anne-baba olmanın tadına varın...

Bebek resimleri Tom ARMA'nin studyo cekimleridir (tomarma.com).

Sivil Toplum Konuları...

2006-11-17T04:02:00.001-05:00

Değerli Dostlar,
Sivil Toplum Yazılarımı ayrı bir sitede toplamaya başladım. Farklı yazarların da kalem oynatacağı sayfanın duyurusunu bugünden yapmak istedim.
www.sosyalsorumluluk.blogspot.com
İştiraklerinizi beklerim efendim.

ÇOCUĞUMU TANIYORUM

2006-11-16T14:45:00.000-05:00

Hakan ve Aysel, son derece sosyal, neşeli ve sevilen bir çifttirler. Çocuklarının da enerjik, ortalıkta koşup oynayan, kahkahalar atan, cıvıl cıvıl bir bir çocuk olacağını düşünmüşlerdi. Pek çok anne-baba gibi kendilerinin küçük bir kopyasını dünyaya getireceklerini hayal ediyorlardı.
Fakat ilk çocukları Serhat, bekledikleri “ideal çocuk”tan oldukça farklıydı. Neşeli ve şen şakrak değildi. Tam tersi sakin, sessiz, kendi halinde bir çocuktu. Çocuklarının bu sessiz ve suskun hali Hakan ve Aysel’i rahatsız ediyordu. Kendi çocukluklarıyla kıyasladıklarında, Serhat’in hareketleri onlara sönük ve içe kapanık görünüyordu ve bu duruma üzülüyorlardı.
Serhat, yaşı ilerledikçe okulda öğretmenleri tarafından takdir edilen, akıllı bir çocuk oldu. İyi gözlem yapması ve çevresini incelemeyi sevmesi de dikkat çeken özelliklerindendi.
Serhat’ın kardeşi Sena ise tam bir cimcimeydi. Çok hareketli ve cıvıl cıvıldı. Tanıştığı insanlarla hemen diyalog kurar, yeni ortamlarda hiç yabancılık çekmez, afacan ve sokulgan tavırlarıyla kendini herkese sevdirirdi. Serhat sakin bir şekilde tek başına saatlerce oyun oynayabiliyor, kendini meşgul edecek bir şey bulmakta zorlanmıyordu. Sena sürekli anne-babasını hoşnut etmeye çalışıyor, kendisine sorulan sorulara sevimli cevaplar vererek etrafını şenlendiriyordu.
Serhat her kural ve yasağın kendisine mantıklı bir şekilde izah edilmesini bekliyordu. Serhat’ı görenler, onun çok olgun gözüktüğünü, bir yetişkin gibi durduğunu söylerlerdi.
Tabi aradaki bu kontrast Aysel ve Hakan’a garip geliyordu. Serhat’ın normal bir çocuk olduğuna inanmakta zorlandıkları bile oluyordu. Bunun dışında, her ikisine de aynı şekilde davranmalarına karşı aldıkları tepkiler o kadar farklıydı ki, hangisine neyi nasıl anlatacaklarını şaşırıyorlardı. Serhat ve Sena’nın mizaçlarındaki farklılık, öğrenme tarzlarına da sirayet etmişti. Sena’da çok etkili olan bir yöntem Serhat’ı hiç etkilemiyordu. Bazen de Serhat’a kolayca izah ettikleri bir kuralı Sena’ya anlatamıyorlardı.

Bir Bebek, Bir İnsan, Bir Dünya

Hakan ve Aysel’in yaşadıkları pek çok anne-baba için oldukça tanıdık sıkıntılar. Anne-babalar, ister istemez çocukları ile ilgili bir takım beklentilere girerler.
Bebek, dünyaya gizemli bir paket içinde gelmiş bir armağan gibidir. Zaman geçtikçe o paket yavaş yavaş açılır, büyür, serpilir, gelişir. Paketten neyin çıkacağını, bize nasıl bir armağan geldiğini ilk başta bilemeyiz. Fakat zaman içinde gizem perdeleri yavaş yavaş aralanır. Eskiler bu süreci tohum örneği üzerinden anlatılar. Toprağa attığımız tohumun ne ağacı olacağı, başlarda bizim için bir muamma iken, filizlenip topraktan göğe doğru yükselmeye başladıkça ne ağacı olduğunu anlayabilir; ihtiyacına göre ona en iyi suyu, gübreyi bulabiliriz.
Batılıların dediği gibi, çocuklarımız bize “kullanma kılavuzu” ile gelmiyorlar. Pek çoğumuz nasıl bir anne-baba olacağımızı yaşamadan öğrenme imkanına da sahip değiliz. Ama kendimizi yetiştirmek ve iyi bir anne-baba olmayı öğrenmek gibi bir imkana sahibiz. İçgüdülerimize ve gelişigüzel tavsiyelere değil, gözden geçirilmiş bilgiye ve uzman görüşüne başvurabiliriz.
Hakan ve Aysel örneğinde olduğu gibi, çocuklar illa anne ve babalarına benzemek, onların minik birer kopyası olmak zorunda değiller. Böyle beklentilere sahip oldukları için çocuklarını anlamakta zorluk çeken bir çok anne-babayla karşılaştık. Şikayetleri de genellikle aynıydı: “Halbuki kardeşi/ağabeyi/ablası hiç böyle değil”, “Kime çekti bilmem ki”, “Doğumunu kendi gözümle görmesem, benim çocuğum olduğundan şüphe edeceğim”. Çocuğunu anlamakta zorlanan bir annenin/babanın kafasının karışması, kendini çaresiz hissetmesi ve bu tip sitemlerde bulunması gayet doğal. Ebeveyn olarak bize düşen ise, çocuğumuz için en iyinin ne olduğunu anlayıp gerçekleştirmeye çalışmak.
Anne-babaların görevi, çocuğun zihin yapısına nüfuz etmek, güdülerini, motivasyonlarını, isteklerini, dünyayı nasıl algıladığını ve tepkilerini hangi süreçlerden geçerek verdiğini anlamaya çalışmaktır. Her ne kadar “kendi çocuğumuzu” en iyi tanıyan kişi olduğumuzu düşünsek de, anne veya baba olmanın getirdiği bazı küçük körlükler yüzünden çocuğumuzla ilgili kimi noktaları istesek de göremeyiz. Kimi zaman beklentilerimiz çok yüksek olduğundan, kimi zaman başka sebeplerden, insanın kendi çocuğuna objektif bir gözle bakması imkansıza yakın sayılabilir.
Kişilik tahlilleri ve psikolojik analizler, anne-babalara daha objektif bir bakış açısı kazandırırken, çocuklarına karşı beklentilerini sağlıklı bir seviyeye çekmelerine yardımcı olur. Önceden görülemeyen bir takım noktaları görmek, daha aydınlık ve yeni bir açıdan bakmak, ebeveyn-çocuk ilişkisine büyük katkılar sağlar.

AŞK TESTİ

2006-11-13T22:39:00.000-05:00

Merhabalar,

Aşağıda, bireylerin eşlerinden ve ilişkilerinden beklentilerinden hareketle geliştirilmiş bir ilişki ölçüm testi bulunmaktadır.

Test ile ilgili duygu ve düşüncelerinizi merak ediyorum.

Sizce belirtilen maddeler ne derece ilişki kalitesini yansıtır?

Ve niye?

A. KENDİNE ÖZEN GÖSTERMEK

Sen Ben

r R Eşimle, istediğim için beraberim; ihtiyaç duyduğum için değil.

r R Kompleksli bir insan değilim, hislerimi herhangi bir korku veya utanma duymadan ifade edebiliyorum.

r R İlişki içinde, istemediğim eleştirilere maruz kalarak incindiğimi veya tükendiğimi hissetmiyorum.

TESTİN TAMAMI İÇİN: www.evlilikveiliskiler.blogspot.com

KAYINVALİDE İLE İLİŞKİLERDE GELİNLERE DÜŞENLER

2006-11-06T20:16:00.000-05:00

“Kayın validenizin gönlünü hoş tutmak, size ikinci bir anne kazandırır.”

Thomas Sandler

Kayın valide - gelin üzerine daha önce yayınlanmış yazılarım genelde kayın validelere yönelik tavsiyelerden oluşuyordu. Peki, gençlik heyecanlarını henüz üzerinden atamamış gelinlerin nelere dikkat etmesi gerekir? Bu yazıyı özellikle yeni evli hanımlar için kaleme aldım.
Evlilik, getirdiği yeni hayat tarzıyla beraber, farklı bir takım sorumlulukları da omuzlarınıza yükler. Bunlardan biri de, eşinizin ailesiyle tanışmak, onlara alışmak ve kendinizi onlara kabul ettirmekle ilgilidir. Yeni evli veya evlilik arifesindeki çiftler için, eşinin ailesiyle ilişkiler inşa etme süreci çok stresli olabilir. Fakat bu süreci eşinizle birlikte atlatmanız, evliliğinizin temellerinin daha sağlam olmasını sağlayacağı gibi, eşinizle ilişkilerinizin daha sağlıklı olmasına yardımcı olacaktır.

Eşinizden Yardım İsteyin
Eşiniz, onun ailesiyle iyi ilişkiler kurma konusundaki isteğinizi görmekten hoşnut olacaktır. Her türlü zorluğu beraberce yükleneceğiniz insan eşiniz olduğuna göre, ailesiyle iyi ilişkiler kurma konusunda onun tavsiye ve yönlendirmelerinden faydalanmalısınız. Onun desteğini almaya ihtiyaç duyduğunuzu özellikle belirtmenizi tavsiye ederim.

Sevdiğiniz İnsanın Annesi
Her şeyden önce kayınvalideniz, sevdiğiniz insanın annesi; onu büyüten, yetiştiren, bu günlere getiren insan. Anne olmanın kutsallığını, eşinize olan sevginizi birleştirince karşınıza çok büyük bir sevgi çıkmıyor mu? Kayınvalidenize bu düşüncenin getireceği hürmet ve sevgi hisleri ile yaklaşın.

Sevdiğinizi Söyleyin

Kayınvalidenize onu sevdiğinizi söylemekten çekinmeyin. Biz maalesef toplum olarak sevgi ve muhabbetimizi sözlü ifade etmeyi pek tercih etmeyiz. Gelin-kayınvalide ilişkisinde daha da seyrek görülen bir durum olsa da, kesinlikle hayatınıza geçirmeniz, hatta alışkanlık haline getirmeniz gerektiğini söylemeliyiz. Yapacağınız şey çok basit: ona sevgi sözcükleri kullanın. Abartmadan, belli aralıklarla ve farklı şekillerde onu sevdiğinizi ifade edin.
Eğer aranızda bir gerginlik yaşanmışsa size Hazret-i Mevlana’nın tavsiye ettiği bir yöntemi aktaralım: başka insanların yanında kayınvalidenizin güzel huylarından, çocuklarına bağlılığından ve sevgisinden bahsedin. Bulunduğunuz ortamın negatif elektriği gidecek ve birbirinize karşı yaklaşımlarınızda yumuşama olacaktır. Mevlana Hazretleri, bu şekilde iki insan arasındaki kırgınlığın onarılabileceğinden defaatle bahsetmiştir.

Hitap Şekli

Kayınvalidenize nasıl hitap ettiğiniz de son derece önemlidir. Her durumda (yalnız kayınvalide gelin ilişkisinde değil), iki insanın birbirine güzel hitaplarla seslenmesi her zaman daha uygun bulunmuştur. Hele de bu iki insan, akrabalık bağı ile birbirlerine bağlanmışlarsa, güzel, hoşa giden hitaplar kullanmak daha önemli hale gelir. Tabi burada aklımıza gelen bir diğer husus, gelinlerin kayınvalide ve kayınpederlerine isimleriyle hitap etmelerinin hoş olmayacağıdır. Kültürümüzde, gelin ve damatların kayınpeder ve kayın validelerine “anne\baba” şeklinde hitap etmeleri beklentisi hâkimdir. Bu beklentiye muvafık hareket etmenizin daha hoş olacağını belirtelim. Öte yandan kimi gelin veya damatlar, bu hitaptan hoşlanmayabilirler. Anne yerine “valide hanım”, “valide sultan” gibi hitap tarzı geliştiren gelin veya damatlar vardır. Aile veya çevreye göre bu tip hitaplar hoş karşılanabilir. Önemli olan, aile büyüklerinin gönüllerini kırmamaktır.

Dua
Duanın kelime anlamı "Çağırmak, seslenmek, istemek, yardım talep etmek"tir. Dua ettiğimizde hem aklımız hem de kalbimizle belli bir gayeye yoğunlaşırız. Bir insana hayır dua ettiğimiz zaman, o insanın iyiliğini gönülden istemiş de oluruz. Ayrıca, kendisine dua ettiğimiz insanla aramızda sevgi bağlarının kurulması için önemli bir adım atmış oluruz. Gelin kayın validesine, kayınvalide geline hayır dua ettiğinde, aralarında bir bağ kurulmuş olur. Siz ister buna manevi bağ deyin, ister telepatik güç deyin, isterseniz, eskilerin ifadesiyle kurbiyet deyin, sonuç aynıdır.
Aranızda manevi bağın tesisi için, duanın gücünü küçümsememenizi tavsiye ederim.

Adab-ı Muaşeret
Son olarak, belli başlı adab-ı muaşeret kurallarına dikkat etmeniz de hoş olacaktır. Örnek vermek gerekirse, yumuşak bir ses tonu kullanmak, konuşma önceliğini kayınvalideye vermek, alaylı ifadeler takınmamak vb. noktalara dikkat etmek kendinizi geliştirme adına da son derece önemlidir.

Hamiş
Kayınvalidenizin çok yüksek beklentileri olabilir ve bunlar karşısında kendinizi yetersiz hissettiğiniz için gerilim duyabilirsiniz. En sık yapılan hata, bu gerilimi eşinize fatura etmek veya hatalı çıkışlarla aradaki bağın zayıflamasına yol açmaktır.
Dua ipine sarılın ve hüsn-ü niyetinizi sabit tutun.
“İyilikle kötülük bir olmaz. Kötülüğü en güzel bir şekilde sav. Bir de bakarsın ki, seninle arasında düşmanlık bulunan kimse sanki sıcak bir dost oluvermiştir. Bu güzel davranışa ancak sabredenler kavuşturulur. Buna ancak (hayırdan ve olgunluktan) büyük payı olanlar kavuşturulur.”
(Fussilet, 34-35)

Kitap Tanıtımı: The Complete Guide to NONPROFIT MANAGEMENT

2006-11-06T16:07:00.000-05:00

The Complete Guide to NONPROFIT MANAGEMENT

Yazan:

Smith, Bucklin & Associates

Edited by Robert H. Wilbur, Suan Kubla Finn, and Carolyn M. Freeland

Sivil Toplum Kuruluşları Yönetim Rehberi

John Wiley&Sons tarafından piyasaya sürülen kitap, yayınevinin Sivil Toplum Kuruluşları Kanun, Finans ve Yönetim serisi dahilinde yayınlanmış. Kitap üç bölümden oluşuyor:

Müesseseyi Kurarken
Misyonun İzinden Gitmek
Yönetim

Aldığım yorumlar çevçevesinde, kitap tanıtımı bölümünde işe yarar ve anahtar ipuçlarını siteye eklemeye karar verdim. Gördüğüm kadarı ile, pratik tavsiyelere sektörün daha çok ihtiyacı var.
Vizyon sahibi ve profesyonel bir müessese kurabilmek için gösterdikleri yöntemlere baktığımızda, kitabın bize şu tavsiyelerde bulunduğunu görüyoruz

Yönünüzü tayin etmeden yola çıkmayın
Muhakkak kısa ve uzun vadeli hedefleriniz olsun
Bu hedefleri profesyonel bir şekilde kaleme alın ve bir stratejik plan oluşturun
İyi bir stratejik planda şunlar unutulmamalı:
i. Önemli ama esnek yönergeler kullanın
ii. Süreç tekil değildir. Süreçte kendinize katı kurallar uygulamayın. Hedeflerin hayata geçirilme sürecinde birden fazla alternatifiniz olsun.
iii. İçerden ve dışardan gelebilecek müdahale ve değişimlere açık olun ve planınızda bunları gözardı etmeyin.
iv. Tabanın onayını mutlaka alın. Liderlik becerilerinizi konuşturun.
v. Her kademenin müdahil olmasını sağlayın.
vi. “Stratejik” düşünün. Sınırların ötesine geçin.
vii. Stratejik planınızla birlikte yürüttüğünüz bir çevre analiziniz mutlaka olsun.
viii. Kilit yöneticiler ve çalışanlar ile stratejik plan oturumları düzenleyin.
ix. Stratejik planın beraberinde mutlaka bir de organizasyonel plan geliştirin.
Ahlâkî standartlarınız mutlaka olsun ve bu standartları stratejinizin parçası haline getirin. Gerekiyorsa yazın.
Kurumunuzun halk tarafından bilinirliğini ve imajını kuvvetlendirin
Gönüllü olarak kurumunuzda yöneticilik yapabilecek başka isimler sürekli arayın. Adapte süreçlerinde bizzat yardımcı olun.
Etkili bir iletişim sistemi kurun ve geliştirin. En etkili yöntem kurumdan kuruma değişir. Ama minimum –ve gerekiyorsa maksimun- görüşme zaman (haftalık, aylık) ve yöntemlerini (yüzyüze, fax, telefon, e-mail, video-konferans) belirleyin.
Mali akış kontrollü olmalı. Kontrol, kişi tarafından değil mali sistemin kendisi tarafından sağlanmalı.
Yönetimin ve çalışanların etkinliğini arttırın. Şunları belirleyin:
i. Yönetim kurulunun büyüklüğü
ii. Çalışanların ve yönetimin iş ve görev tanımı
iii. Çalışanların ve yönetimin sorumluluk alanları
iv. Prosedür ve yöntemler
v. Yönetim kurulu oryantasyon programı
vi. Periyodik bilgilendirme yönergeleri
vii. Yönetimin hangi zamanlarda erişilebilir olduğu bilgisi.

Fon arttırımı çalışmaları Türkiye’de de çok popüler hâle geldi. Kurumunuzun hedeflerine ulaşabilmesi için maddî kaynakları arttırmanın yöntemleri de tek tek ele alınmış.

Hedeflerinizi net olarak belirtebilir hâle gelin.
Bu net hedefler için ihtiyacınız olan meblağı belirleyin.
Elinizde var olan imkânları önünüze dökün.
Fon-arttırımı için ancak bunlar belirlendikten sonra çalışmaya başlayabilirsiniz. Önünüzde birden fazla seçenek var.
o Yıllık vergi gelirleri
o Program gelirleri (yayınlar, sponsorluklar, reklamlar)
o Yıllık kampanyalar
o Sermaye kampanyaları
o Planlı bağışlar (hediyeliş eşya satışları veya bağışçılar için geliştirilen seçenekli bağışlar bunlardandır)
o İane ile toplanan fonlar (özel aktiviteleriniz için topladığınız fonlar)
Kontrol Çizelgesi:
o Projeniz net olarak tanımlanmış mı?
o Muhtemel müşterilerinizin listesi hazır mı?
o Düşüncenizi projesyonel olarak özetlediniz mi?
o Potansiyel fon kaynaklarını dikkatlice elden geçirdiniz mi?
o Ziyaret edeceklerinizin ve telefonla görüşeceklerinizin iletişim listesi hazır mı?
o Heyecanlı ve dinamik bir ekibiniz var mı?
o Görüşmeler için iş takip çizelgeniz var mı?
o Ziyaretleriniz sonrarı göndermek için hazırladığını teşekkür mektubunuz var mı?
- Bağış aldıktan sonra teşekkür göndermek için gecikmeyin
- Ziyaretlerinizde konuşmanızdan giyiminize, mimiklerinizden beden dilinize mükemmel olun.
- Eğer projenin önemine inanmıyorsanız, asla bağış kampanyasına girmeyin.

Bu kitabın tanıtımına devam edeceğim, ama kitabı internetten incelemek isterseniz http://www.amazon.com/gp/reader/0471380628/ref=sib_dp_pt/102-6447917-2707359#reader-link adresini ziyaret etmenizi öneririm.

Kitap Tanıtımı: THE NON PROFIT MEMBERSHIP TOOLKIT

2006-11-04T17:08:00.000-05:00

DERNEKLER İÇİN ÜYELİK

Ellis M. M. ROBINSON
Chardon Press Series

En başarılı üyelik organizasyonları, üyelerini hedef ve faaliyetleri hakkında bilgilendirerek onları kurumlarının parçası hâline getirebilenlerdir. Bu şekilde kurulacak profesyonel ilişkiler sadakat, karşılıklı saygı ve kuvvetli bağlar anlamına gelir ve neticede üyeler kurumun başarısı için zaman, emek ve maddi imkânlarını ortaya koymaktan çekinmezler. Sizin sivil toplum kuruluşunuz henüz üye edinmeye başlamış, veya hali hazırda bir üyelik programı uygulamakta olabilir. Ellis Robinson, kitabında farklı durumlara uygun çözüm önerileri geliştirmeye çalışmış. Entelektüel yönü ağır basan ve yoğun bilgi içeren kitaplar özellikle bilgiyi hemen pratiğe dönüştürmek isteyen günümüz insanı için artık eskisi kadar çekici değil. Bu kitap da analiz ve tavsiyeler içermekle beraber, çalışma tabloları, kontrol listeleri, kayıt ve hesap cetvelleri içeren kullanıma hazır bir set olarak tasarlanmış.
Kitabın bir çok benzeri piyasada mevcut. Ben bunu da oldukça beğendim ve işe yarar buldum. Kuzey Amerika, bir yandan sivil toplum alanında dünyanın en büyük ve güçlü know-how’ına sahip bölge olarak yayınlarını takip etmeye ihtiyacımız var. Fakat öte yandan, bu coğrafyada yazılan tüm pratik kitaplarda olduğu gibi, bu kitapta da cevaplanmayan sorularım bana kaldı. Bizim kendimize has parametrelerimiz ve çözmemiz gereken sorunlarımız var ki, bu kullanım kulavuzları ve okuma setleri o sorunları çözmek için bize yardımda aciz kalıyorlar.Türkiye şartlarına uygun kitaplar yazılıncaya kadar da bu açlığımız devam edecek.
Kitabın bölümlerine göz atarak size ve/veya kurumunuza hitap edip etmediğini veya sizin için ne kadar işe yarar olduğunu öğrenebilirsiniz:

Birinci Bölüm: Kurumunuza Üyelik Sistemini Yerleştirmek
o Giriş: Üyeliğe dayalı ortaklık
o Üyeliğin Faydaları
o Kurumunuzda Üyeliği Nasıl Tanımlıyorsunuz
İkinci Bölüm: Üyelik Programınızı Nasıl Yönetmelisiniz
o Yenilenme Programı Kurmak
o Husûsî Müdahalelerle Üye Hareketliliği Sağlamak
o Etkili Üye Yayınları Hazırlamak
Üye Altyapınızı Nasıl Geliştirirsiniz
o Yeni Üyeler Edinmek
o Evinden Dışarı Çıkmayanları Üyeliğe Kazandırmak
o Birebir Üyelik Davetleri
o Mail ile Üye Kazanma
o Kişisel ve Elektronik İlişki Ağları
Gelişim için Stratejik Plan
o Üyelerinizin Konumunu Yükseltme
o Üyelik Planı Hazırlamak
o Meşrûiyet

Yazar Hakkında: Yirmi beş yılı aşkın süredir sivil toplum yönetimi alanında profesyonel olarak çalışan Ellis Robinson, bu süre içinde Kuzey Amerika’da beş yüzden fazla kuruma eğitim ve danışmanlık hizmetleri vermiş. Robinson, hâlen 15 kuruluşa danışmanlık yapmakta ve düzenli olarak yoğunlaştırılmış sivil toplum yöneticiliği eğitimleri vermektedir.

Kitabı edinmek isteyenlere: http://www.amazon.ca/Nonprofit-Membership-Toolkit-Ellis-Robinson/dp/0787965065/sr=1-3/qid=1162678682/ref=sr_1_3/701-9862065-6468340?ie=UTF8&s=books

Kitap Tanıtımı: The NOT-FOR PROFIT CEO

2006-11-03T18:46:00.000-05:00

KÂR AMACI GÜTMEYEN YÖNETİCİ, sivil toplum kuruluşlarında organizasyon konusunda otorite kabul edilen Walter P. Pidgeon Jr. Tarafıondan kaleme alınmış. Union Enstitüsü & Üniversitesi’nde doktora programının geliştirilmesinden sorumlu olan Dr Pidgeon, aynı zamanda Amerika Dernek Yöneticileri Topluluğu ile işbirliği hâlinde yürüttüğü çalışmalarla bilinmektedir. Kâr Amacı Gütmeyen YÖNETİCİ, bu çalışmalardan biri olup, Amerika’da bulunan 100’e yakın önemli sivil toplum kuruluşunun en üst düzey yöneticilerinin katkıları ile hazırlanmış bir temel eserdir.
Kitap, çerçevesinden içeriğine kadar her açıdan bir profesyonel tarafından hazırlandığını belli ediyor. Ben, STK Yönetimi konusunda araştırma yapan birisi olarak doyurucu bulduğumu itiraf etmeliyim.
Pidgeon’a göre STK, daha doğrusu not-for profit süreci sandığımızdan çok daha öncelere, ta insanoğlunun yeryüzünde ilk varoluğuna dayanıyor. Farklı dinlerin ortak paydası olan âhiret düşüncesi, ölümden sonrasına yatırım yapmak isteyenlerin “iyilik” anlayışını yüzyıllar boyunca geliştirir ve yayarken, Ortaçağ’da dinden uzaklaşan zenginlerin kurduğu loncalar ile bu “iyilikseverlik” âhiret odaklı bir davranış olmaktan uzaklaşmaya ve karşılıklı fayda içeren bir faaliyete dönüştü. Avrupa’da, hassaten İngiltere’de Kraliçe Elizabeth devrinde kabul edilen misyonerlik faaliyetlerini kolaylaştırıcı kanunların kabulü ile profesyonellik yolunda ilk adımı atarak gelişmeye başlayan kâr amacı gütmeyen kuruluşlar, bugünkü anlamda profesyonelliğin zirvesine taşınmasını Amerika’nın kurulmasına borçlu diyebiliriz. Amerika’daki ilk dönem topluluk hareketlerinin oluşmasında dinin çok güçlü bir rolü olduğunun altını çizen Pidgeon’a göre 17.YY ortaları Amerika’sında (henüz Amerika yeni kuruluyorken), Kilise’nin toplumda baskın olduğu alanların her biri, vatandaşların refahını doğrudan etkiliyordu. 18. YY sonlarıa doğru, Kapitalizm’in de gelişmesi ile Kilise’ye bağlı yapısından kopmalar yaşayan sivil toplum kuruluşları, 19. YY’da giderek artan endüstriyel gelişim faktörlerinin etkisiyle birer birer kapanmaya, yahut kendilerini dönüştürmeye ve kapananların yerine piyasanın gereklerine uygun farklı oluşumlar ortaya çıkmaya başladı. Abington At Cemiyeti (1847), otomobilin icadı ile kapanırken, Philadelphia Devlet Hapishanelerinde Sefâleti Azaltma Cemiyeti (1787) adını Pennsylvania Hapishane Topluluğu olarak değiştirmiş ve cezaevlerinde insancıl muamele savunucusu hâline gelmiştir.
Eser, tamamen bir STK yöneticisinin profesyonel anlamda kendisini geliştirmesine yönelik bir rehber kitap olarak tasarlandığı için, önemli mesajlar yöneticinin hedeflerini içeren başlıkların altına yerleştirilmiş. Başlıklar, yöneticilik pozisyonuna nasıl ulaşılır, orada nasıl kalınır, daha üst pozisyonlara çıkmanın yolları gibi cazip başlıklar içerirken, başlıkların altı fon-arttırımı faaliyetlerinden gönüllü yönetimine, çalışanlarla ilişkilere, diğer kurumlarla ilişkilere ve nasıl bir ilişki ağına sahip olunması gerektiğine, alınması (alınmış olması) gereken eğitim ve becerilere kadar uzanıyor. Gerekli bölümlerde kontrol çizelgesi, uygulamalar ve örnek vak’aları eksik etmeyen Pidgeon’un çalışması, tek bir profesyonelin elinden çıkmayıp, ortak akıl ürünü olduğunu her açıdan belli ediyor.
Size bir parmak bal çalmış olayım. Kitabı http://www.amazon.com/ adresinden ısmarlayabilirsiniz.

SİVİL TOPLUM NEDİR? (Yenir mi içilir mi sorusu)

2006-11-03T11:42:00.000-05:00

Peki Sivil Toplum Nedir? Bir çok STK eğitimi sonrası sağdan soldan fısıldaşmalar kulağıma gelir: "STK ne demek?". Bir buçuk-iki saat boyunca bu kısaltmayı kullanan konuşmacı, tüm dinleyicilerin konuyu default bildiklerini sandığı için olsa gerek, genel bir tanım yapmamış, katılımcılar da konuşmanın asıl önemli kısmını anlamamıştır.
Bu hataya düşmek üzere olduğumu farkedip sizlere özgür ansiklopedi vikipedi'nin ilgili başlığını gönderiyorum. Çok genel ve yetersiz olmakla birlikte bir mim koyacaktır.

Tanım

Her kavram tanımı beraberinde karşıtanımlar üretir. Sivil Toplum kavramının da ortak bir tanımı yoktur, onu ancak öğeleriyle tanımlayabiliriz:
Sivil Toplum tanımları ya toplumun bir kısmı üzerindeki örgütlü yaşamı, ya kamusal bir alanı, ya bir toplum biçimini ifade etmek üzere yapılanmışlardır.

Tarih
Kavram ilk kez Platon ve Aristo'da ortaya çıktı. Devlet kavramıyla birlikte düşünüldü. Polis (şehir devleti)ortaya çıktı. Ortaçağda çağın özelliklerine paralel olarak her kavram gibi değişti. Jean Bodin devletle aile birliklerinin ayrı dünyaları olduğunu söyledi. Toplumsal sözleşmeciler, sözleşme anlayışını geliştirdi. Doğa durumu düşünürleri devleti üçüncü şahıs gibi algıladı, sivil toplum-politik toplum ikiliği doğdu. Hegel, Marx, Gramsci'de sivil toplum devlete göre tanımlandı.
XX.yüzyılın sonlarındaki gelişmeler, Doğu Bloku'nun çökmesi, liberalizmin yükselişi, küreselleşme,muhaflefet hareketlerinin tıkanması, sosyal demokrasinin gerilemesiyle sivil toplum kavramı üzerinde kuvvetli yargılar oluştu. Kavrama esas olan öğeler örgütlülük, kendi kendini üretme, devletten her alanda kopma, şiddete karşı olma, siyasal topluma ya müdahil olma yahut hiç karışmama gibi vurgular kazandı.
Sonuç
Kamusal alan tanımı netlik kazanmamakla birlikte, ister aile ister birey olsun, insanların gönüllü bir biçimde katıldığı, amaç açısından karmaşıklık içeren bir örgütlenmedir sivil toplum. Piyasa ve özel mülkiyetin, politik duruşların, hangi kuruluşların veya cemaatlerin sivil toplum olup olmadığı tartışılmaktadır.
"http://tr.wikipedia.org/wiki/Sivil_Toplum"'dan alındı

100 TEMEL İLETİŞİM HATASI -Devamı-

2006-11-03T11:09:00.000-05:00

6. Kötü Dinleyici
r Nadiren dinleme
r Sadece aşina olduğu konuları dinleme; diğerlerini kaçırma
r Çoğulcu odaklanamama (aynı anda birden fazla düşünce/problem/konuyu dinleyememe)
r Gözükapalı dinleme (neyi niye dinlediğinden emin olmama)
r Tepkisiz (Dinlemiyor gibi gözükme)r Her an cevap hazırlığı içinde olduğu için söylenenleri kaçırma
r Olumsuz tepkiler verme, söz kesme
r Konuyu sık sık bölme
r Çok sık düzeltme

7. Kötü Konuşmacı
r Konuyu kavram ve konu bütünlüğü içinde ifade edememe
r Jargonlar ve sivri ifadeler kullanma
r Çok genel, spesifik olmayan ifadeler kullanma
r Yetersiz kelime bilgisine sahip olma
r Ayırımların (kavramlar, sözcükler arasındaki) farkında olmama
r Hayat veya bahsi geçen konu hakkında yeterli bilgiye sahip olmama
r Ben merkezli ifadeler kullanma
r İnsanların tepkilerine karşı ilgisiz kalma
r Kendi duygularına karşı ilgisiz kalma
r Anahtar ifadeleri ve ipuçlarını görmezden gelme

8. Hatalı Odaklanma
r (Kaynak yerine) Semptom merkezli olma
r (Kaynak yerine) Problem-merkezli olma
r (Şimdi yerine) Geçmiş-odaklı olma
r (Şimdi yerine) Gelecek-odaklı olma
r (Sonuç yerine) Sebep-merkezli
r Eski moda
r Kulaktan dolma bilgilere ve dedikodulara önem verme
r Teorik (pratik değil)
r Taktik adamı (stratejik değil)

9. Yetersiz Tarz
r Dolaylı, imalı ifadeler kullanma
r Yavaş, ağırkanlı
r Mekan ve enerji tüketen
r Yardımcı olma yerine eğitme
r Yönlendirme verine eğitme
r Anlatmak yerine sorun çıkartmak
r Fazla heyecanlı ve istekli
r Çok yavaş konuşma
r Çok hızlı konuşma
r Patron edalı, dominant, kontrolcü
r Aşırı şeker, canım-cicimli konuşma
r Ders verir tarzda, her an seminer verir gibi konuşma
r Çok konuşup az dinleme

10. Sinirlendiren Ses/Ton
r Zayıf, etkisiz
r Yüksek, patlar gibi ses kullanma
r Burundan, nazal ses
r Gıcırtılı ses
r Mütereddit, duraksayan, kendinden emin olmayan
r Derin soluyarak ve tükürüklü konuşma
r Tizr Kelimeleri yuvarlayan
r Negatif, kötümser ton
r Ağır, fazla ciddi ses tonu

100 TEMEL İLETİŞİM HATASI

2006-10-30T10:45:00.000-05:00

Geçen hafta bu sayfada yayınlanan testin üzerne farklı testlere sayfada yer verilmesi yönünde talepleriniz oldu. İlginiz için teşekkür ederim. Aşağıda, iletişim konusunda profesyonel çalışmalarda da kullanılabilecek bir test yeralmaktadır. Yoğun konsantrasyon gerektirebileceği için yarısını yayınlıyorum, yarısını da ilerleyen günlerde bu sayfada bulabileceksiniz.

Konuşmaya başladığınızda ne gibi hatalar yapıyorsunuz? İletişimde insanların düştüğü 100 temel hata vardır. Aşağıdaki çizelgeyi kullanarak, kendi hatalarınızı keşfetme imkanına sahip olabilir, daha etkili ve profesyonelce görüşmeler yapabilirsiniz.
Listeyi kullandıkça göreceksiniz ki, her bir başlıkta görüşme yaptığınız kişinin –eğer bu başlıklar üzerine konuşmayı kabul ediyorsa- kalbine ve ruhuna açılan kapılar var.

1. İnandırıcı Olamama
r Sonuç/faydalar üzerine abartılı sözler verme
r Gerçekleri ve beklentileri olandan daha fazla gösterme
r Yalan söyleme, farklı yansıtma, dürüst olmama
r İçten olmama, sinsi görünme
r Rahatlamak için tasdik edilmeye ihtiyaç duyma
r Gergin olma ve bunu bastırmaya çalışma
r Ümitsiz, yoksun gözükme
r Samimiyetsiz, yapmacık ses tonu
r Çok fazla kendinden ve yaptıklarından bahsetme
r Fazla açıklama yapma, maruz gösterme çabası

2. Saygısızlık
r Sert, eleştirel
r Hassas olmama, acımasızlık
r Kaba konuşma
r Söylenenleri duymazdan gelme
r Hükmedici veya müdahale edici olma
r Cinsiyet ayrımı yapma, toleranssız, müsamahasız olma
r Eşeleme, kurcalama
r Yersiz yorumlar ve şakalar yapma
r Destek veya övgü konusunda cimri olma
r Manipüle edici olma, yönlendirmek için sahte yollara başvurma

3. Akışı Bozma
r Aşırı pozitif ve yüreklendirici olma
r Fazla hızlı olma, ortalığı velveleye verme
r Konuşurken çevresini duyamama
r Dikkatini yoğunlaştıramama, ilginin çabuk dağılması
r Bilgi-tepkili (sadece kendisine verilen bilgiye tepki verme, insanlara veya duygulara değil)
r Bütüncül bakamama, anafikri hemen yakalayamama
r Karşısındaki, meseleyi anladıktan sonra bile anlatmaya devam etme
r Non-sequitors olmadan cevao vermek.
r Sürekli sorular sorarak konuyu bölme
r Konuya fazla hakim ve aşırı net olma

4. Müphemlik (Net Olmama)
r Sıkıcı, demode, ağır aksak olma/konuşma
r Basmakalıp sözler/cevaplar kullanma –ayaklı klişe-
r Kafa karıştırıcı ve komplike ifadeler
r Dalgın konuşma, kendini tekrarlama, konudan sapma
r Yanlış duyma, yanlış etiketleme, varsayımlarda bulunma
r Anlatılanları tüketme veya kendine uyarlama
r Dogmatik, doğrusal, tekilci
r Yüzeysel, üstünkörü açıklamalar yapma
r Çok fazla ve gereksiz açıklamalar yapma
r Fikir verirken aceleci olma

5. Canayakın Olamama
r Soğuk
r Kişiliksiz, yüzeysel, düz, renkten yoksun
r Ölçülü ve kontrollü
r Şüpheci, güven duymayan
r Negatif, bitkin, umarsız
r Kusurları hemen dile getiren
r Katı
r Fazla teknik bir dil kullanma
r Analitik, duyguları es geçme, aşırı mantıksal olma
r Yargılama, etiketleme, kategorize etme

YAŞAM KALİTENİZ NE KADAR YÜKSEK?

2006-10-25T22:57:00.000-04:00

(Aşağıdaki test, bireysel koçluk materyalinin adapte edilmiş hâlidir. Bana sorarsanız sadece eğlencelik. Paylaşmak istedim...)

YAŞAM KALİTESİ 100

Yaşam Kaliteniz Ne Kadar

Yüksek?

Bu testle,

yaşam kalitenizi ölçebilirsiniz

Aşağıdaki ifadeleleri dikkatle okuyun. Bunlar arasında size uyan cümlelere için kendinize 1 puan verin. Sonuçta ortaya çıkan puanı toplayıp kendinizi değerlendirin. En alttaki puan skalaları size yardımcı olacaktır.

1. Aile/İlişkiler
r Eşimden/bekar olmaktan memnunum.
r (Hayatta olsun veya olmasın) anne-babama yakınım. Aramızı bozan bir sorunumuz yok.
r Kendimi değiştirmeden, zorlamadan sahip olduğum bir arkadaş grubum var.
r Bir “kanka”m var ve çok iyi anlaşıyoruz.
r Çocuklarıma çok yakınım. Aramızda çok ciddi bir problem yok.
r Ailemle birlikteyken mutlu oluyorum; aramızda oluşan sorunları çözebiliyoruz.
r Beni zihinsel ve duygusal olarak motive eden, profesyonel bir çevrem var.
r Komşularımla iyi geçiniyorum.
r Evleri bana uzak, şehir dışında olan en az 20 arkadaşım ve meslektaşım var.
r En çok değer verdiğim insanlar tarafından seviliyorum.
____ Puan

2. Kariyer/Meslek
r İşim/kariyerim beni tatmin ediyor ve geliştiriyor; tüketmiyor.
r Amirim, müşterilerim ve/veya iş arkadaşlarım tarafından önemseniyorum.
r Karşıma çıkan fırsatların her geçen gün arttığı, pozitif bir kariyer planım var.
r Bana en uygun ve geleceği parlak bir sektördeyim.
r İşime her gün içim rahat bir şekilde gidiyorum.
r Hayatım işimden ibaret değilk, ama işim hayatımı zenginleştiriyor.
r Doğru insanlarla çalışıyorum.
r İş çevrem bana karşı destekleyici ve ilham verici olduğu için kendimi iyileştirmemi sağlıyor.
r Günün sonunda kendimi tükenmiş hissetmiyorum.
r İşim, benim sosyal, zihinsel ve/veya duygusal ihtiyaçlarımı karşılıyor.
____ Puan

3. Para/Mali Durum
r Yıllık harcamalarım kadar bir miktarımı tasarruf etmiş durumdayım.
r Maddi olarak bağımlılığım yok veya o yoldayım.
r Maddi kazanç için çalışmıyorum; para benim motivasyonumun sadece küçük bir parçası.
r Hayatımda, mali konularla ilgili stres yok.
r Gelirimin %10’unu, gelirimi yükseltmek için finanse ediyorum.
r Fazla harcamalar yapmıyorum, kredi kartı borcum yok.
r Bir şey satın alırken, en kaliteli olanı tercih ediyorum.
r Yatırımlarım yüzünden uykumdan olmuyorum.
r Mali konularda bilgi sahibiyim –para nasıl kazanılır, nasıl kaybedilir biliyorum.
r Sahip olduklarıma ihtiyacı olanlara yeterli yardımda bulunmamın, paramın bereketlenmesinde payı var.
____ Puan

4. Eğlenceler/Zevkler
r Boş zamanlarımda ilgilenecek uğraşlarım mutlaka olur, asla sıkılmam.
r Haftasonları (ve diğer tatil günleri) benim için eğlencedir.
r Günümü, son saatine kadar en verimli ve eğlenceli şekilde programlarım.
r Hemen her sabah neşeyle uyanırım.
r Gerçekten çok mutluyum.
r Yaşam tarzımı, bana ve mizacıma en uygun olacak şekilde düzenledim –ve yaşıyorum.
r Her gün, istediğim işle meşgul olduğum, kendime ayırdığım 1 saatim var.
r Gün boyunca kendime hakimim –strese veya adrenaline yenik düşmüyorum.
r Küçük şeylerden zevk alırım.
r Evime girdiğimde kendimi iyi hissederim.
____ Puan

5. Etki/Verim
r Beni rahatsız eden veya beni kullanan insanlarla vakit harcamam.
r Gün boyunca bana yetecek kadar- hatta daha fazla- enerjim canlılığım olur.
r İnsanlardan bir şey istemekte zorlanmam.
r İçimi daha iyi yapmamı sağlayacak tüm ekipmanlarım, aletlerim, bilgisayar ve benzeri araçlarım mevcut.
r Mekanize olması gerekenlerin hepsi mekanize edildi.
r Temsil edilmesi gerekenlerin hepsi temsil edildi.
r Bana gelen tüm elektronik postaları okurum, cevaplanması gerekenleri cevaplarım.
r Yapılması gereken işleri ertelemem.
r Hedeflerimi biliyorum ve canla başla yerine getirmeye uğraşıyorum.
r Ayakişleri yapmam.
____ Puan

6. Bireysel Altyapı/Sorumluluk
r Evimi seviyorum: çevresini, tarzını, mobilyaları, ışığı, duyguları ve dekorunu,
r Sınırlarım, insanların bana, ihtiyaç ve isteklerime saygı göstermesini sağlayacak kadar sağlam.
r Hoşlanmadığımö insanlara, olaylara tahammül göstermiyorum.
r İstikbalimi bulutlu ve kasvetli görmüyorum; sanırım geleceğim oldukça parlak.
r İstek ve arzularım karşılandı.
r Bireysel ihtiyaçlarım karşılandı; karşılanmamış ihtiyaçlarımın beni yönlendirmesine izin vermiyorum.
r Kaçındığım veya korktuğum bir şey yok.
r Şahsi değer yargılarımı netleştirdim ve hayatımı onların etrafında örgülüyorum.
r Geçmiş sıkıntılarıma bağlı saplantı, üzüntü ve streslerimin üstesinden geldim.
r Yığılmış, bitirilmeyi bekleyen projelerim, işlerim yok.
____ Puan

7. Kişisel Gelişim
r Bugün ölsem, gözüm arkada kalmaz.
r Kendi hayatımı yaşıyorum, bir başkasınınkini veya başkasının benim için tasarladığı hayatı değil.
r Yüzleşmediğim, halletmeden ardımda bıraktığım bir sorunum yok.
r Başarıyı sanki kendime çekiyorum; ardından koşmak veya kendimi paralamak zorunda değilim.
r İhtiyacım olandan daha fazla içsel motivasyona sahibim,
olduğum yerde saymaktansa sürekli ilerliyorum.
r Sürekli yeni deneyimler yaşayarak kendimi geliştiriyorum.
r Katı ve dar kalıplar içine sıkışıp kalmıyorum.
r Hayatımı birilerinin yönlendirmesine bırakmıyorum.
r Hedeflerime ulaştıkça daha az direniş gösteriyorum.
r Başarı için çabalamayı bıraktım. Artık hayattan zevk alıp beni tatmin eden faaliyetlerle meşgul oluyorum.
____ Puan

8. Vücut Bakımı
r Yılda en az 4 kere tatile çıkarım.
r Hayat çok zor sayılmaz; beni olumsuz etkileyen çözülmemiş problemlerim yok.
r Dişlerim harika görünüyor.
r Gün boyu, yeterinden fazla vaktim oluyor.
r Beslenmek için yemek yiyorum, alışkanlıktan veya kendimi iyi hissetmek için değil.
r Çok fazla alkol, televizyon, kafein veya ilaçla bedenimi çar-çur etmiyorum.
r Oluşan sağlık problemlerimi görmezden gelmiyorum. Kendimle ilgileniyor, en etkili şekilde tedavi oluyorum.
r Vücudumun şeklini beğeniyorum.
r Günlük stresle başa çıkabiliyorum: yürüyüş veya egzersiz yaparak, banyo, mediyasyon veya dua ile.
r Kalbimi veya zihnimi dağıtacak işlerle uğraşmıyorum.
____ Puan

9. Mutluluk
Lütfen aşağıdaki boşluğa, sizi en çok mutlu eden 10 şeyi yazın. Bunların hayatınızda olup olmaması önemli değildir.
Ardından, hayatınızda olanları, yaptıklarınızı işaretleyin.

________________________________

________________________________

________________________________

________________________________

________________________________

________________________________

________________________________

________________________________

________________________________

________________________________

____ Puan

10. Zevkler
Lütfen aşağıdaki boşluğa, size en çok zevk veren 10 şeyi yazın. Bunların hayatınızda olup olmaması önemli değildir.
Ardından, hayatınızda olanları, yaptıklarınızı işaretleyin.

________________________________

________________________________

________________________________

________________________________

________________________________

________________________________

________________________________

________________________________

________________________________

________________________________

____ Puan

Puan Tablosu:
90-100. Hayret. Böylesine harika bir hayata sahip olduğunuz için sizi tebrik ediyoruz.
80-89. Mükemmel! Böylesine zorlu bir test için çok yüksek bir puan aldınız.
70-79. Çok iyi. Yüksek Kaliteli (YK) yaşamı elde etme yolundasınız.
60-69. Oldukça iyi. İlerliyorsunuz, ama hala çalışmanız gerekiyor.
50-59. Ortalama skor. Neden bi dahaki ay skorunuzu 10 puan yükseltmeyi denemiyorsunuz?
40-49. Üzülmenizi gerektirecek bir puan değil. Fakat yaşam kalitenizi yükseltmek için bazı köklü değişimler yapmanız gerekiyor.
30-39. Zayıf. Sorular sizi zorluyor, ama siz soruları zorlamıyorsunuz.
Önemli bir sorun mu var?
20-29. Tamam, artık ciddi olalım. Yalnızca bir kez dünyaya geliyorsunuz.
Niye hepsini dolu dolu yaşamıyorsunuz?
10-19. Bu da ne böyle? Puanınız, sadece geçici bir döneminizi mi yansıtıyor, yoksa henüz hayatınıza yeterince eğilmediniz mi?
0-9. Aman Tanrım! Nasıl bu puanı aldınız sizce?
Acaba bir özgüven eksikliği veya duygusal stres yaşıyor olabilir misiniz?

İLK KAVGANIZI NASIL ATLATACAKSINIZ

2006-10-22T23:13:00.000-04:00

Nişanlı veya yeni evli bir çift olarak ilk kavganız çok önemlidir ve yıllar sonra bile hatırlanır. Çiftlerin çoğu,ilk kavga ile aralarındaki büyülü havanın sona erdiğini düşünür. İlk kavgada yaşanan tatsızlık sonsuza dek sürecekmiş hissi uyandırır, ama on yıl sonra geçmişe baktığınızda her iki taraf da ayrıntıları hatırlamaz. Kavgalar normalde yapmayacağımız ve söyleyemeyeceğimiz şeyleri yapmamıza ve/veya söylememize neden olur.
Bu yüzden, tarafların birbirini kırarak geçici körlüğe yol açtığını söyleyebiliriz. Bilmeniz gereken en önemli nokta, her bir kavganızın aslında ilişkinizi sağlam temellere oturtmanız için elinize geçmiş bir fırsat olduğudur.

KAVGALARIN EN YAYGIN NEDENLERİ
Müstakbel eşinizle aranızdaki bireysel farklılıklar, olaylara bakışınız, alışkanlıklarınız,vb. farklılıklar. Çok önemsiz konulara takılmanıza sebep olabilir. Birbirinizi gerçekten seviyor ve anlamaya çalışıyorsanız, ciddi sorunlara yol açmaz. Esnek olmama ve benmerkezcilik : aranızdaki farklılıkları zenginlik olarak görmenizi engeller, bir “orta yol” bulamayabilirsiniz. Kavga sebebi olarak ciddiye alınması gereken sorunlar arasındadır. Evlilik öncesi ilişkilerde Kişilik, sorumluluklar ile ilgili sorunlar,para kazanma,ve ev işleri gibi problemlerde kavgalar yaratabilir.
Akrabalar: Birbirinizin ailesiyle tanışırken sıkıntılı zamanlar geçirebilirsiniz. Eşler, mümkün olduğunca birbirlerine destek olmalıdırlar. Örneğin müstakbel eşiniz herhangi bir akrabanızla (örneğin kardeşiniz) anlaşamıyorsa, kimin haklı olduğunu tartışmaktan kaçınmalı ve müstakbel eşinize, kardeşinize nasıl davranırsa üzülmeyeceğinin ipuçlarını vermelisiniz.
Kıskançlık: Kıskançlık tamamen olumsuz bir duygu değildir. Bilakis, ilişkiyi kısırlıktan kurtarıcı bir işlevi olduğu söylenebilir. Genellikle eşler, küçük dozlarda “kıskanılmak” isterler. Fakat kıskançlığın aşırı boyutlara ulaşması, hem kıskanılan hem de kıskanan tarafta ciddi depresyonlara, sebep olabilmektedir.

KAVGAYI FIRSAT OLARAK DEĞERLENDİRME
Öncelikle aranızda soruna yol açan asıl nedeni anlamalısınız. Özellikle evlilik yaklaştıysa, sürtüşmelerinizin altında evliliğin getireceği sorumlulukların yol açtığı stres yatıyor olabilir. Ruh haletinin de iletişim yeteneğini etkilediği şüphe götürmez. Stres altındaki kişi (eşlerden herhangi biri,yada ikisi) kendisine söylenilen sözleri eleştirel,sinirli ve rahatsız edici telakki eder. Sadece gerginlikten kaynaklanan bir kavganın, ilişkinizin gidişatını olumsuz etkilemesine izin vermemelisiniz. Genç çiftlerde daha sık kavganın görülmesi, iki farklı insanın hayatlarını “bir”leştirmeye çalışırken geçirmek zorunda oldukları dönemeçlerdir. Genelde eşlerin tartışırken amacı bir problemi çözmek değil iddialarını haklı çıkartmaktır. Halbuki eğer çatışma yapıcı bir şekilde ele alınırsa, ilişki daha çok kuvvetlenecektir. Eğer sürtüşme ve gerilimlerde ortak ve farklı özelliklerinizi ayrıştırabiliyor, gelecekteki çatışmaları çözme metotlarınızı çıkartabiliyor ve daha fazla iletişime nerelerde ihtiyaç duyacağınızı görebiliyorsanız, kavgayı fırsat olarak değerlendirebiliyorsunuz demektir.

KAVGADA BARIŞ İLAN ETMEK İÇİN
· Kavga ile ilgili temel duygu ben haklıyım duygusudur. Bu duygudan geçici olarak kendinizi uzak tutun. Böylelikle bakış açınız biraz yumuşar ve anlaşmaya varmanız daha kolay olacak.
· Çabuk sinirlenen biriyseniz, gerektiğindekendinize sakinleşmek için zaman verin. Böylelikle eşinize daha sonra pişmanlık duyacağınız sözler söylememiş olursunuz.
· Paniğin,düşünmeden hareket etmenize neden olmasına izin vermeyin. Öfkeyle tepki vermekten ve kaygı ile yıkıcı davranmaktan kaçının.
· Çareyi geçici kaçış yollarında aramayın, bunlar sizi rahatlatmayacak aksine daha çok duygularınız ortaya çıkacaktır. Sonunda da barışma çizgisine asla varamayabilirsiniz.
· Uzlaşma yolları arayın,bu sizin prensiplerinizden vazgeçtiğiniz anlamına gelmez,sadece barış için bir yol arıyorsunuz.
· Kavga sırasında bir adım geri atın. Kavganın hemen çözülmesi gerektiğini düşünmeyin.
· Zamanın çok iyi bir ilaç olduğunu unutmayın.
· Eğer uzun bir zaman geçtiği halde her iki tarafta sessizliği tercih ediyorsa siz bir adım adın ve konuşmamız gerekiyor diyerek sessizliği bozun. Bu girişiminiz sizi birbirinize yaklaştıracaktır.

AB ve Afrika, “Göç” Problemini Birlikte Masaya Yatırdılar

2006-10-22T22:49:00.000-04:00

57 Avrupa ve Afrika ülkesi, “Göç ve Gelişim” konulu konferansta bir araya gelerek son yıllarda sayıları hızla artan yasadışı göçmenler ve güneyden kuzeye göç konularında mutabakata varmaya çalıştılar.
10 Temmuz’da Fas’ın Rabat kentinde yapılan toplantı, geçtiğimiz Eylül ayında Fas’ta meydana gelen olaylara cevap niteliği taşıdığı, yapılan açıklamalar arasındaydı. Geçtiğimiz Eylül ayında, yüzlerce Afrikalı göçmen, ülkeyi İspanyol bölgeleri olan Ceuta ve Melilla’ya girmeye çalışmış, sınırdaki telleri zorlayan Afrikalı’ları püskürtmeye çalışan Faslı ve İspanyol güvenlik güçleri beş kişinin ölümüne ve onlarca kişinin yaralanmasına sebep olmuşlardı. Bu tarihten sonra göç güçlenerek yönünü Avrupa’ya kaydırmış ve yaklaşık 9,000 kişinin İspanya yolu ile Avrupa’ya giriş yapmasına yol açmıştı.
Konferans’ın sonuç bildirgesinde, Avrupa’da yaşlı nüfusu yoğunlaşmasıyla ortaya çıkan ekonomik yükü hafifletmek için genç popülasyona ihtiyacı olan Avrupa’nın göç alımını engellemeyip regüle etmesi gerektiği, fakat aynı zamanda bölgeye yönelik maddi yardımı arttırmaları gerektiğine karar verildi.
Konferans boyunca bölgeye akın eden sivil toplum örgütleri ise İspanya sınırındaki şiddetin bir an önce önlenmesi gerektiğinin altını çizdiler.
Konferansta, AB yetkililerinin göçmen ve sığınmacılara muamelelerinde mutabakata varmamaları, toplantının insan haklarından ziyade ülke çıkarlarına ve politik kaygılara odaklanmış olduğunun göstergesiydi. Avrupa’nın göç konusuna yaklaşırken kendi tarihi “misyon”larının bedelini ödediklerini göremeyişlerine dikkatinizi çekeriz. Afrika’daki yaşam koşullarının, bölgeye Avrupa güçlerinin girmesinden sonra giderek kötüleştiğini ve küresel eşitsizliğin vardığı boyutu görmekten bizim vicdanlarımız yoruldu. Batı, Afrika ile ilişkisinde kendini hep yukarıdan yardıma gelen iyiliksever insanlar olarak görmek istedi. Oluşturdukları gerçeklikle aynı mahallede yaşamayı, aynı pasaporta sahip olmayı akıllarına getirmemişlerdi. Avrupa’nın uzun sömürgecilik geçmişinden miras kalan ve kökleri derinlerde yatan Batı dışı toplumlarla ilgili mentalitesini temelden sorgulamadıkça, bu tür konferansların geçici çözümler üretmekten öteye geçmesi güç görünüyor.

(Düşünce Gündem Dergisi Ağustos 2006 sayısında yayınlanmıştır)

BABA BENİ EVERSENE

2006-10-19T14:16:00.000-04:00

(Son yazılarımın akabinde bekâr arkadaşlar "evlilik ile ilgili tavsiyeler çok güzel ama bize daha çok hitap eden şeyler istiyoruz" diye nida eyleyince aşağıdaki makaleyi eklemek üzerime farz oldu. Keyifle okumanız temennisiyle efendim)

Bunlar ince meseleler olduğu için, gençler bazen ailelerine yeterli özeni göstermekte zorlanabiliyor ve büyükleriyle aralarının açılmasına sebep olabiliyorlar. Biz de genç arkadaşların, yuvalarını sağlam temeller üzerine oturtmalarına yardımcı olmak amacıyla, bu konuya nasıl yaklaşmaları gerektiği üzerinde elden geldiğince, dilimizin döndüğü kadar yardımcı olmak için böyle bir yazı hazırlamaya karar verdik.

1- Evlenmek İsteyen Ama Ailesine Nasıl Açılacağını Bilemeyen Gençler : Firmalar, yeni bir ürün pazara sürmeden önce pazar araştırması yaparlar. Evlenmek istiyorsanız, benzer bir yöntem kullanmanızda yarar var. Ne de olsa, siz de ailenizin hayatını epeyce etkileyecek (ve ciddi harcamaları beraberinde getirecek! !) bir karar almış bulunuyorsunuz. Aileniz sizin evlenmenize nasıl bakıyor ve nasıl bir gelin/damat istiyorlar? Ailenizin beklentileri ile sizin evlenmeyi düşündüğünüz aday arasında çelişkiler olabilir ve bu gayet doğaldır. Evleneceğiniz insanı değiştirmeniz mümkün olmadığına göre (onu olduğu gibi seviyorsunuz değil mi?), ailenizin beklentilerini değiştirmeye çalışın. Mesela televizyonda çıkan kızlar/erkeklerle ilgili yorumlar yapın. Konu açıldığında fikrinizi belirtin (Maddi durumu şöyle önemli, eğitimi böyle önemli veya önemli değil gibi) . Eğer yaşınız uygunsa, sözleriniz zaten çok tuhaf karşılanmayacaktır (ama bu da aileden aileye değişir, ona göre. Fazla abartmayın.) . Yaşınız uygun değilse zaten bu yazıyı niye okuyorsunuz ki? İlişkinizi yeniden gözden geçirin deriz. Bu arada belirtelim, anneler gelinlerini, babalar da damatlarını öyle pek fazla beğenmezler, çünkü biricik evlatlarına kimseleri yakıştıramazlar. O yüzden hülyalara fazla kapılmayın. Ama sizin onu sevdiğinizi, saydığınızı, değer verdiğinizi gördüklerinde içleri rahatlayacaktır (çok abartılı sevgi ve saygı gösterileri de anne-babanızın müstakbel eşinizi kıskanmalarına sebep olabilir, abartmayın).

Gelelim aileye açılma meselesine. Pazar araştırması yaptınız, hedef kitlenizi reklamlar vs. ile zihinsel olarak hazırladınız. Artık sizin aile kurabilecek kadar aklı başında olduğunuza da inanıyorlardır umarız. Şimdi sıra açılmaya geldi. Bu, artık en çok sıkılacağınız süreçtir, ama önceki aşamaları başarıyla atlatabildiyseniz, o kadar fazla yorulmazsınız. Tek yapmanız gereken, çok değerli, saygıdeğer, aklı başında, hoşsohbet, (pazar araştırmasında nasıl bir gelin/damat adayı istediklerini öğrendiniz zaten, müstakbel eşinizin istenen özelliklerini sıralayın) birisinin hayatınızda olduğunu, onu çok önemsediğinizi ve birlikte mutlu olabileceğinize inandığınızı, ailelerinizin tanışmasını istediğinizi söylemek. Ailelerin tanışma sürecinin nasıl olması gerektiği de yine aileden aileye, kültürden kültüre değişir. O yüzden siz, kendi ailenize en uygun yöntemi seçin. Eğer müstakbel eşinizle uyuşmayan kültürlerden geliyorsanız, beraber bir orta yol geliştirin. Ama şu veya bu şekilde, ailenizin zıddına çok fazla gitmeyin. Aldığınız karardan eminseniz zaten bir sorun yoktur. Fakat gençlik ateşiyle ailenize karşı çıkışlar yapmanız, bu taze birliktelik üzerinde kasvet bulutları dolaştıracaktır. Bunun dışında, mutsuz evliliklerde yaşanan problemin önemli bir bölümü, aileyle ilişkilerden kaynaklanmaktadır. Bunu da unutmayın.

2 - Artık Evlenme Zamanının Geldiğini Düşünen, Ama Nereden Başlayacağını Bilemeyen Gençler

İtiraf edelim, sizin işiniz bir önceki grubun işinden daha zor. Şimdiye kadar hayatınızda kimse oldu mu? Olduysa ilişkiniz niye devam etmedi? Sorunun ne kadarı sizden kaynaklanıyordu ve bunu ne kadar kabul ediyorsunuz? Bunları kendi başınıza enine boyuna düşünmeli, muhasebenizi yapmalısınız. Sağlam bir ilişki inşa etmek için değişmeniz gerekiyorsa, bunu bir an önce fark etseniz iyi olur.

“Hiç ilişkim olmadı ki sorunum olsun, yaramı deşmesenize yahu” diyen gruptan iseniz, sizin çok fazla üzerinize gitmeyelim. Yalnız uyarıyoruz, uzun süre ilişki kurmamış insanların pek çoğu, ütopikleştirdikleri bir ilişki ve eş resmine sahiptirler. Beklentilerinizin realiteden çok kopuk olmamasına dikkat edin. İkinci olarak, evlenmeden önce nasıl bir tanışma sürecinin sizin için en uygun olduğunu bilmelisiniz. Tabi bu sürecin içeriği, herkesin yetişme tarzı ve içinde büyüdüğü kültürle bağlı olarak birbirinden farklı olabilir. Pilava kaşık saplama gibi yöntemler kullanmanız yeterli ise diğer yaşıtlarınızdan şanslısınız. Yok, ailenizle iletişiminizi sözlü ve net ifadelerle kuruyorsanız, o zaman cesaretinizi toplayın. Artık ailenize mi açılırsınız, sağa-sola haber mi salarsınız, yoksa müstakbel eşinizle tanışabileceğiniz mekanlara mı gidersiniz, bu size kalmış. Önünüzde uzun bir yol var, başarılar dileriz.

Eğer reddedilme korkusu yüzünden hoşlandığınız kişiye açılamıyorsanız, sayfamızda reddedilme korkusu üzerine yazılmış yazıyı okuyabilirsiniz.

ÇOK ÖZEL BİR ŞİİR

2006-10-19T13:27:00.000-04:00

ANNABEL LEE

Senelerce senelerce evveldi

Bir deniz ülkesinde

Yaşayan bir kız vardı bileceksiniz

İsmi; Annabel Lee

Hiç birşey düşünmezdi sevilmekten

Sevmekten başka beni

O çocuk ben çocuk,

Memleketimiz o deniz ülkesiydi

Sevdalı değil karasevdalıydık

Ben ve Annabel Lee

Göklerde uçan melekler

Kıskanırlardı bizi

Bir gün işte bu yüzden göze geldi

O deniz ülkesinde

Üşüdü bir rüzgarından bulutun

Güzelim Annabel Lee

Götürdüler el üstünde

Koyup gittiler beni,

Mezarı oradadır şimdi

O deniz ülkesinde

Biz daha bahtiyardık meleklerden

Onlar kıskanırdı bizi

Evet! Bu yüzden

'Şahidimdir herkes ve deniz ülkesi'

Bir gece rüzgarından bulutun

Üşüdü gitti Annabel Lee

Sevdadan yana kim olursa olsun

Yaşca başca ileri

Geçemezlerdi bizi

Ne yedi kat göklerdeki melekler

Ne deniz dibi cinleri

Hiç biri ayıramaz beni senden

Güzelim Annabel Lee

Ay gelir ışır, hayalin erişir

Güzelim Annabel Lee

Orda gecelerim uzanır beklerim

Sevgilim sevgilim hayatım gelinim

O azgın sahildeki

Yattığın yerde seni...

Edgar Allan Poe

(Çev. Melih Cevdet Anday)

EVLİLİK SÖZLEŞMESİ YAPMAYA NE DERSİNİZ?

2006-10-16T23:26:00.000-04:00

Evlilik, 20-30 yılını birbirinden ayrı geçirmiş, muhtemelen birbirini hiç tanımamış ve farklı hayatlar kurmuş iki insanın hayatını “bir”leştirme çabasıdır. Bu çaba içinde, sık sık uyuşmazlıklar, şaşkınlıklar, kimi zaman hayal kırıklıkları olabilir.
Evlilik gibi ciddi bir karar almış iki insanın dikkat etmesi gereken, bu farklılıklardan yeni bir bütün, bir sentez oluşturabilmektir, ki evliliğin en güzel yönü de bu bütünlükten sağlam bir çınar, “ömür boyu aşk” çıkartılabilmesidir. Mutlu ve sağlam bir beraberlik inşa etmek için, çiftlerin evliliğin özellikle en kritik zamanlarında nasıl davranacaklarına ilişkin bir akid, bir sözleşme imzalamış olmaları, birliktelikleri için bir can simidi niteliği taşıyacaktır.
Size tavsiyemiz, eşinizle önceliklerinizi belirleyip, farklı yaklaşımlar geliştirdiğiniz konularda bir “orta yol” tayin etmenizdir. Özelikle evlilik arefesinde veya evliliğin ilk yıllarında yapılacak böyle bir sözleşme, ilişkinin ilk günlerindeki özverinin kalıcı olmasını sağlayacaktır. Sözleşmenizde hangi konulara öncelik vereceğinize eşinizle birlikte karar vereceğiniz için, nasıl bir sözleşme hazırlayacağınız size bağlıdır. Her çiftin sözleşmesi, diğerinden farklı olabilir.

Eşim ve ben evliliğimizde,

Her türlü sorunla beraber başa çıkacağımıza, sağlık, para ve diğer konulardaki sıkıntılarımızda birbirimizin yanında olacağımıza,
Açık ve net olacağımıza ve en zor durumlarda bile yalana başvurmayacağımıza,
Çevrenin etkisiyle ilişkimizin zedelenmesine izin vermeyeceğimize,
Birlikte zaman geçireceğimize, en yoğun zamanlarımızda bile birbirimize vakit ayırmaya çalışacağımıza,
Ev işlerinde birbirimize yardımcı olacağımıza,
Kazancımızı birlikte karar vereceğimiz bir düzenle harcayacağımıza
Başarılarımızı teşvik edeceğimize, yanlış davranışlarda birbirimizi uyarıp
birlikte iyi ve hayırlı işler yapacağımıza,
Eksiklerimizi birlikte aşacağımıza ve ilişkimizi sağlamlaştırmak için çaba
harcayacağımıza,
Sorunlarımızı konuşarak çözeceğimize,
Çocuk bakımında karşılıklı özveri ile en doğru yöntemlerle çocuğumuzu
yetiştirmek için uğraşacağımıza,
Metafizik gerilimin kaybedilmesi ile oluşacak boşlukların doldurulması
konusunda birbirimize yardım edeceğimize,
İbadetlerde oluşabilecek gevşeme veya terklerde bir birimize hayırhâhlık yapacağımıza,
Çocuklarımızın duygusal, fiziksel, zihinsel ve manevi hayatlarının
oluşmasında gerekli altyapıyı hazırlayacağımıza,
İhtilaf ettiğimiz meselelerde Kur’an ve Sünnet bilgisi olan saygın bir büyüğümüze danışacağımıza.
Eve kalıcı veya geçiçi misafir kabul etmede, hayır duygularını ihmâl etmeden ve aile saadetimizi bozmayacak şekilde birbirimizin anlayış ve rızasıyla karar alacağımıza,
...söz veriyoruz.

(30 Ekim 2004 Tarihinde Zaman Ailem Dergisinde Yayınlanmıştır)

Yeri Gelince “Susmak”??

2006-10-15T08:20:00.000-04:00

Uzmanlar, evlilikte sağlıklı iletişim için eşlerin aralarında geçen problemleri masaya yatırıp beraberce çözmeleri gerektiği konusunda hemfikir. Fakat bunu bilmek, sorunların çözümü için maalesef yeterli olamıyor. Yetişme tarzı ve kültür, evlilikte kadınların sıkıntılara “katlanmasını”, erkeğin ise tartışmaya girmemesini öğütlüyor. Peki “katlanma” ve “tartışmama”, sağlıklı bir evlilik getirir mi?
Karşılaştığımız çiftlerin bazıları, eşleriyle bir problemi konuşmanın veya çözmenin imkansız olduğunu, bu yüzden de susmayı tercih ettiklerini belirtmektedirler. Aslında, eşlerin problemlerini “nasıl” konuştukları, problemi çözmeleri üzerinde etkili. Kimi durumlarda eşlerin susmaları ve çözümü başka zamana bırakmaları gerekir. Kimi durumlarda ise sessizlik, problemlerin düğümlenmesine ve çözümlenemez bir hal almasına yol açar.

Ne Zaman Susmak, Ne Zaman Konuşmak Gerekir?
Şu diyaloga dikkat edin:
-“..Ve biz akşam yemeğimizi yerken garson geldi ve dedi ki..”
-“Hayır hayatım, o adam garson değil lokantanın müdürüydü.”
-“Her ne ise. Garson yada müdür, adamın biri geldi ve bize restorandan memnun kalıp kalmadığımızı sordu. Ben de ona beğendiğimizi, hiçbir sorunumuzun olmadığını söyledim. Ama tam biz çıkacakken...”
-“Tam olarak öyle olmadı bi tanem. Biz yemeğimizi yiyorduk, ama müdür yemeği beğenip beğenmediğimizi sordu. Restoran demedi.”
-“Fark etmez. Benim söylemek istediğim..”
-“İşte tam burası. Dikkat edin, çok komik” der Ayşen misafirlere dönerek. Sonra eşi Hakan’a döner ve “Devam et Hakancığım, hikayeyi bitir.”
Hoşsohbet olmak nasıl ki bir meziyet ise, susup dinlemeyi bilmek de bir sanattır. Yukarıda açıkça görüldüğü gibi, Ayşen eşinin sözünü misafirlerin önünde keserek pek fazla hassas ve kibar olmadığını göstermiş oluyor. Peki: Hakan, eşi Ayşen’le bu konuda konuşmalı mı? Evet, çünkü misafirler gidene kadar canı sıkkın bir şekilde oturdu ve eşinden son derece rahatsız oldu.
Peki Hakan ne yapmalı? Böyle küçük içerlemeler karşısında sabır gösterip susmalı mı? Yoksa eşini her seferinde uyarmalı mı? Eğer eşler, her ufak kırgınlıklarında oturup konuyu tartışacak veya birbirlerini tenkit edecek olurlarsa, muhtemelen sorunların gereksiz yere büyümesine sebep olacaklardır. Sabredip susmak da sorunları çözmez. Ayrıca ileride dayanamayıp patlayabilir ve büyük bir kavgaya yol açabilirsiniz. Bu da, mantıklı ve ölçülü bir şekilde konuşmadığınız için eşinizin asıl hatasını asla anlayamaması demektir.

ÇÖZÜM İÇİN
Şunu unutmayın: Küçük içerlemelere bir adım geriden bakmak, evliliğin yazılı olmayan kurallarındandır.
v Eğer konuşmak veya sessiz kalmak arasında kararsızsanız, kararı sonraya bırakın. Aradan zaman geçmesine rağmen hala negatif duygular besliyor, rahatsızlık hissediyorsanız, konuşmanın zamanı gelmiştir. Sorunu içinizden atmak rahatsızlığınızı gidermiyorsa, daha fazla içinizde tutmanın bir faydası yoktur.
v Konuşmaya başlamadan önce kendinize şunu sorun: Bu tartışmadan ne bekliyorum? Bazen eşinize vereceğiniz olumsuz tepkinin altında başka bir takım kırgınlıklar, içerleme veya evlilikle alakasız günlük sıkıntılar yatıyor olabilir. bu sebeple tartışmaya başlamadan önce iki, hatta üç kere düşünün. Öfkeyle kalkıp, ziyanla oturmamaya idkkat etmeniz öncelikle evlilikte önemlidir.
v Konuşma saatleriniz olsun. Siz ve eşinizin, birbirinizle alakalı “ufak” eleştirileriniz fazlaysa, haftada bir evlilik konuşması saati belirleyin. Konuşma saatlerinde eleştirilerinizi ifade ederken cümlelerinizi dikkatle kurmaya özen gösterin. Örneğin “Tembellik ediyor, işleri ağırdan alıyorsun” demek yerine “Evdeki tamir işleriyle ilgilenmeni tercih ederim”.

Not Defterim
§ Küçük öfkeleri görmezden gelmeniz, eşinizin kendi hatalarını veya sizin sıkıntılarınızı anlamasına engel olur.
§ Konuşurken suçlayıcı veya kaba olmamaya özen gösterin.
§ Ne yapacağınızı bilmiyor musunuz? O halde şunu dinleyin: Eğer eşiniz, sizi öfkelendiren davranışlarını kasıtlı yapmıyorsa, çok fazla üzerinde durmamanızı tavsiye olunur.

EVLİLİK OYUNU

2006-10-12T16:54:00.000-04:00

Birbirini seven iki insan, aralarındaki aşk ve romantizmin bir gün biteceğine pek ihtimal vermezler. Bu yüzden de, evlilik öncesinde yaşanan ilgi ve alakanın bir ömür boyu devam edeceği ümidindedirler. Halbuki hayatın karşımıza neler çıkartacağı ve bunlara nasıl tepkiler göstereceğimiz pek de belli değildir. Evlilik hazırlığı içindeki çiftlere tavsiyemiz, birbirlerinden “eş” olarak beklentilerinin ne olduğu üzerine uzun uzadıya konuşmalarıdır. Hatta mümkünse, bu konuşmayı ayrı ve özel bir seans gibi tertipleyin. Bir nevi evlilik oyunu oynayın. Bu oyunda, evlendikten beş, on veya onbeş yıl sonraya gidin ve bir gününüzü hikaye edin. Oyunu mümkün olduğunca hayat, çocuk ve iş beklentilerinizi de hikayenin içine sokarak oynamanızda fayda var.
Evlilik danışmanları, kendilerine gelen çiftlerin beklentilerini gün yüzüne çıkartmak için böyle beyin fırtınaları ve oyunlar kurgularlar. Bu oyunların bazılarında, yoğun iş hayatı yahut çocuk beklentisiyle alakalı ilginç tablolar ortaya çıkabilmektedir. Mesela kimi eşler, aslında çocuk sahibi olmayı çok istedikleri halde iş hayatlarında bir takım değişiklikler yapmadan bu arzularına ulaşamayacaklarını fark ederler. Ortaya çıkan resim, üzerinde konuşup beraberce karar alabileceğiniz bir rehber niteliği taşır.
Yalnız “evlilik oyunu”nu bir beyin fırtınası havasında oynamaya dikkat edin. Birbirinizin hikayesine oyun bitene kadar kesinle müdahale etmemelisiniz. Hikayenin yorumlarını, oyun bittikten sonra, hatta oyundan birkaç gün sonra yapmanızı tavsiye ederiz. Böylece geçen zaman içinde birbirinizin hikayesi üzerinde düşünme fırsatınız olacaktır.
Bu oyunu bir uzman gözetiminde oynayan çiftler, “evlilik oyunu” sayesinde evliliğin önemli ve ciddi noktaları üzerinde daha etraflı düşünme imkanı bulduklarını ve ilişkilerini sağlamlaştırdıklarını ifade etmişlerdir.

FLÖRTE TARİHSEL BİR BAKIŞ

2006-10-12T16:27:00.000-04:00

Evlilik adetleri her kültürde diğerinden çok farklı gelişmişse de, evlenecek gencin müstakbel eşinin anne-babası tarafından seçilmesi eskiden çoğu kültürde olağan karşılanırdı. Görücü usulu hem doğuda, hem de batıda kabul gören yaygın evlenme usulüydü.
Görücü usulü, anne-babanın, çocukları için en uygun eşi seçebilecek bilgeliğe sahip oldukları prensibi üzerine kuruludur. Ebeveynler, çocuklarının evleneceği kişiye karar verirken ekonomiki politik ve sosyal statü göz önünde bulundurulurdu. Görücü usulünde, yeni bir aile kurmaktan ziyade, var olan ailenin genişleyip ilerlemesi önemsenirdi. Görücü usulünü tercih eden kültürlerin ortak özelliği kültür, aile statüsü ve kan bağına önem vermeleri, çoğunun da asaletin kan bağı yoluyla geçtiğine inanmalarıydı. Dünyada görücü usulü hala çok yaygın olarak tercih edilmekte ise de, evlenecek gençlerin öncelikleri artık eskisinden daha çok önemsenmektedir.
Örneğin Kuzey Amerika’da, görücü usulü garip ve gayri-medeni bulunsa da, genç-yaşlı bir çok çift bu metodu tercih edebiliyor. Hindistanda ise, gençler kendi aldıkları kararların büyük riskler taşıdığını, fakat büyüklerine havale ettiklerinde içlerinin rahat olduğunu söylüyor, hata payını minimize ettiklerini iddia ediyorlar.
Yirminci yüzyıl, beraberinde bir çok özgürlükler getirdi. Evlilik kararı da bu özgürlüklerden nasibini aldı. İş hayatı, anne-babaların dışarıda daha fazla vakit geçirmesine ve çocukların boş zamanlarını istedikleri gibi düzenlemesine yol açtı. Diğer yandan aşk, cinsellik gibi konular daha rahat konuşulan konular haline geldiler. Radyo ve televizyon ile, yeni kültür hızla yayılma ve meşrulaşma imkanı buldu. Gençlerin beklentileri ve hakları da, böylece yeni bir şekil almış oldu.
Flörtün doğuşunu etkileyen faktörler, kurallarının belirlenmesinde de etkili oldu. Kadınlar, iş hayatında yer almaya başladı. Feminizmle beraber, eşitlikçilik de kadın hakları savunusunda önemli bir söylem olarak ortaya çıktı. Kadın-erkek arası eşitlik kavramları, kadınlara karşı uygulanan çifte standartların azalmasına dolayısıyla flört kurallarının daha eşitlikçi çizilmesine yol açtı.
Bu arada, flört de sadece evlilik öncesi tanışma süreci olmaktan çıktı ve evlilikten bağımsız bir ilişki kurma biçimi olarak hayatımızda yerini aldı. Çiftlerin omuzlarına yüklediği sorumluluğun az olması sebebiyle daha fazla tercih edilir oldu. Bu durumun had safhaya vardığı Kuzey Amerika'da, çiftler flörtün yan etkileriyle uğraşmak zorunda kalıyorlar haliyle.
Sorumluluktan kaçan erkek ve kadınlar (özellikle de kadınlar), otuzlu yaşlarına merdiven dayadıklarında yalnız başlarına yaşlanma korkusuyla başa çıkmak zorunda kalıyorlar.
Bu korkunun komediye döküldüğüni ve sinema (Bridget Johns’un Günlüğü), karikatür (Cathy) ve dizi film (Ally McBeal) yoluyla tüketilmeye başlandığını göz önünde bulundurulacak olursa, durumun vehameti daha açık görülebilir sanırım.

EVLİLİĞE HAZIR MIYIM?

2006-10-12T16:09:00.000-04:00

Sonunda hayatınızın erkeğini/kadınını buldunuz ve evlenmeye hazırlanıyorsunuz. Ama bu koridorda yürümeden önce, gözden geçirmeniz gereken bazı hususlar var.İlk olarak beklenti seviyenizi, yani müstakbel eşinizden ve evlilikten neler beklediğinizi gözden geçirmeniz yerinde olacaktır. Eğer bu seviye olması gerekenin çok üzerindeyse müstakbel eşiniz bunları karşılamakta zorlanacak ve evliliğiniz yıpratıcı depremlere yol açabilir. Pek çok çift, zihinlerinde tasarladıkları evlilik modelinin niteliğinden evlenene kadar haberdar değildir. Evlilik öncesi flört dönemi ve evliliğin ilk ayları son derece büyülü geçtiği için çiftler beklentilerini tartmakta zorlanabilirler.
İşte size kendini beklentilerinizi ölçmeniz için mini bir test:

Yeterli Olgunluğa Sahip misiniz? Yaşınız Uygun mu?Burada dikkat etmeniz gereken, sizi yetişkinliğe taşıyacak kadar deneyime sahip olup olmadığınızdır. Çok fazla güvenli ve izole bir hayat mı geçidiniz, yoksa hayatınız iniş-çıkışlarla mı doluydu? Sorunlarla karşılaştığınızda çözme imkanınız oldu mu? Daha da önemlisi, kooperatif çözüm üretmeyi biliyor musunuz ve birlikte yaşamanın sorumluluklarını yerine getirebilecek erişkinliğe sahip misiniz?
Mutlu Bir Çocukluğunuz Oldu Mu? Çocukluğunuzda benlik, kendine güven, öz-saygı vb. hislerinizi geliştirme imkanına sahip oldunuz mu? İmkanınız olmadıysa, yetişkinliğe geçerken bunları inşa edebildiniz mi? Anne-babanızın mutlu bir evliliği var mıydı? Mutlu bir yuva kurmak adına ailenizden neler öğrendiniz, veya –olduysa- yanlışlarından ne gibi dersler çıkardınız? Artı ve eksileri listeleyin.
Parasal açıdan Yeterli Misiniz?Evlilik için yeterli paraya sahip olup olmadığınızı gözden geçirin. Yahut en azında, minimum borçla başlayacak durumda olup olmadığınıza bakın.
Yarışmacı Ruhlu biri misiniz? Yarışmacı ruhlu kişilerin problem çözme yetenekleri gelişmemiştir. Dolayısı ile bu soru ile ilişkinizde karşınıza çıkacak problemlerin üstesinden ne ölçüde gelebileceğiniz ortaya çıkar. Evlilikte sorunlar mutlaka olacaktır, fakat önemli olan bu sorunları birlikte çözebilmektir. Yarışmacı ruhlu kişiler, kendi haklılıklarını ispatlama çabasına girerler ve bu esnada sorun çözmekte yetersiz kalırlar.
Birbirinizi Ne Kadar Zamandır Tanıyorsunuz? Birbirinizi ne kadar zamandır tanıdığınız çnemli bir soru. Ancak bu sürenin ok fazla olması fazla bir şey ifade etmez. Birlikte nasıl deneyimler geçirdiğiniz çok daha önemlidir. Ne kadar zamandır birliktesiniz ve birlikte neler –çeşitlilik burada önemlidir- yaşadınız? Müstakbel eşinizi hangi ortamlarda görme imkanınız oldu (aile, iş veya okul) ?
Birbirinize Ne Kadar Benziyorsunuz? Burada önemli olan, kişiliklerinizin benzemesinden ziyade, hayat tarzlarınızı etkileyecek aktivitelerinizin paralel olabilmesidir. Örneğin, dini yaşam tarzı veya aile ilişkileri, eşlerin çatışma yaşayabilecekleri durumlardandır. Benzerliğinizi ölçmek için incelemeniz gerekenler arasına ayrıca; amaç, değer, istek ve arzular ile hayata bakışınızı etkileyebilecek diğer konular eklenebilir.

REDDEDİLME KORKUSU

2006-10-12T15:51:00.000-04:00

Reddedilme korkusu, adından da anlaşıldığı gibi, ilişkiye girmeye hazırlanırken veya varolan ilişkimizi ciddi boyuta, evliliğe taşıyacağımız zaman kapıldığımız, her hangi bir sebeple beğenilmeyeceğimiz, istenmeyeceğimiz ve onurumuzun kırılacağı endişesidir.
Aslında bu endişe, ikili ilişkilerden beklentilerimizle doğrudan alakalıdır. İkili ilişkiler yoğun duygusal hassasiyetleri de içinde barındırdığından, kendimizi normalde olduğumuzdan daha incinebilir hissederiz. Reddedilmeyi de genellikle kişisel bir saldırı olarak alırız.
İnsanın kendisini birilerine beğendirmek veya kabul ettirmek istemesi yanlış değildir. Hatta birlikte yaşayabilmenin önceliklerinden biri, insanın çevresinin kendisini nasıl gördüğüne dikkat etmesi, bunu önemsemesidir.Yanlış olan, sevdiğimiz veya hoşlandığımız insanın bize olumsuz cevap vermesinin bizi üzmesidir.
Bakış açımızı biraz değiştirirsek, reddedilme korkumuzla kolaylıkla başa çıkabiliriz. Bir kere reddedilme dediğimiz şey, sıkıntılarla dolu ve sağlıksız bir ilişki kurmamızı önleyen bir çeşit bariyerdir.
Karşı taraftan aldığımız tepkileri ya ilişkiyi devam ettirmek için yakılmış bir yeşil ışık, ya da vazgeçip bir başkasını denemek için yakılmış bir kırmızı ışık olarak görmemiz gerekir. Sonuçta yol devam ediyor ve ileride kendimize göre bir yeşil ışık bizi bekliyor olabilir.
Meseleye böyle yaklaşınca sağlıklı ilişki kurmak da daha kolay hale gelir. Sizin için doğru insanı bulmak istiyorsanız, endişelerinizden sıyrılıp resme daha rasyonel bakmalısınız.
Ayrıca, şarkıda da söylendiği gibi:
“Korkarak yaşıyorsan,
Yalnızca hayatı seyredersin”

Kişisel tavsiyemin ne olduğunu anlamışsınızdır.

;)

Overlook to Television Within Context of Turkish Society

2006-10-03T23:20:00.000-04:00

To begin with, we need to look at emergence of television in Turkey. We know that television came to Turkey as an intevene of governmental project. According to some researchers, its function over community was to increase consumption tendencies by creating demand over population. Önder Şenyapılı, in his book named “Effects of Television over Turkish Society”, argues that television had apple candy effect over Turkish society. Thus, according to his semi-conspiracious point of view, television is used by state as a tool to have control over the population.
In industrial societies with referance to Edward Shits, shifts between periphery and core had been accelerated. Within Shits’ explanation, core refers to elite, periphery refers to masses. In the periods when these shifts accelerated , people living in periphery would want to take advantage of leisure time as core members do so. Television, as a leisure time activity is a shared substance. Both core and periphery people can take advantage from television equally. And periphery becomes more willing to get involved in different lives.
In my point of view, this argument should be questioned because there are private television channels that are inaccessable for the periphery.
We see that television was seen as a sign of development in the year when television first entered to Turkey. In the Second Five-Year-Development Program for instance, there are targets about having certain number of television transmitters in İstanbul and South region. Some researchers questioned and attemped to explain why no such a target had place in the First Five-Year-Development Program.

Effects of Television towards Turkish Family Life and Family Communication

Television and its effects to family relations has been analyzed within different perspectives. Communication experts mention that television shapes family relations within an unqualified focusing around the television when it is turned on.
Another important problematic is about emergence and expansion of television use in domestic field occured within the same periods of Turkish family transformation from extended famil to nuclear family. Transforming family has been in a fluctuation because of its expectancies to have same communication codes, principles and habits that are formed in the old extended family and being unable to transform them to nuclear family. Pre-nuclear family, in that period, came acrossed with American serials of these days such as “Küçük Ev” and “Cosby Family” and the family relation models that were represented in them. It is not very sociologically speaking to argue that Turkish pre-nuclear family had idealized the models which had been represented to them, whereas it can be argued that these imaginary and ideal nuclear family expectancies had been effected our newly transforming Turkish family. Nabi Avcı, in his analyical essay about mass communication and family remarks that especially at the background of value conflict experienced in pre-nuclear family, there is “experiencing new lives”, “becoming available to take advantage from enjoys supported by visual, auditory and touch sensations” and most importantly, “acquaintance with the idea that there may be desireable and legitimate targets”. From that perspective, another painful development concerns pre-nuclear families is the dissappointment occured because of being unable to find reflections of these aspirations and imaginations.
It is argued in different researches within different contexts that, television had been created several aspirations,imaginations and idealized expectancies by its emergence in our domestic field. Feridur Merter’s researh about the changes in rural family between 1950-1988 is an example for one of the different perspectives. In his work, he argues from national-developmentalist perspective, that mass communication materials will diminish the cultural differences between rural-urban areas on the one hand, among different urban areas in the world another; thus our rural areas will be able to modernize in many ways by changing their views about traditional, gender and many differen issues. In the article, Merter was using modernization theory as a framework. We understan his theory from the keywords he uses in the article such as “....maintained to change the patterns”, “...accelerates the social change and maintains to change the sovereign traditional norms”13 The important part I used is his pre-acceptance about mass-media’s ability to effect to transform individual’s aspirations, imaginations and expectancies and also socialization of adolescents.

Effects of Television towards Turkish Family Socialization

Within the perspective of the unifying impact of deprivation, and by looking at the researces done in rural areas, we can say that in the shortage of televisions, families were coming together to watch TV. This was a kind of formation of new kinds of social networks over television. Whereas after spread of television, that is after 1980’s (Özal term), communal television watches became exhausted.

Effects of Television towards within Family Networks in Long-Term: Effects to Children’s Communication Capabilities

Debates about television and family is locked up children debates most of the time. Its natural not only because individual’s socialization space is within the family, but also because television plays a vital role within the families without efficient communication during the process of child’s building up his/her character. Most of the researchers’ agree about television’s negative impact on child’s development by becoming the child incompetend. Necmettin Turinay, in his article named “Child, Tales and Cartoons”, advocates that cartoon children are lack of ability of imagination compared to tale children.
M. Ruhi Şirin, on the other hand, mentions that negative effects of consumption-oriented television programs:
· Restricts children’s world in several dimensions by increasing and over emphasizing their consumption tendencies,
· Children, who are already in a tendency of imitating the adults, are becoming unnecessarily involved in adult informations; therefore their developments are negatively effected through watching TV program.
According to Şirin, children “in early maturing process, began to regard child programs unimportant and begin to depart from them”.
· Families unhealthyly leaves their children to television to maintain leisure time for themselves.

Cordy criticizes television because of restricting children’s senses from another perspective. According to him, individuals become less capable of dealing with life and working because of in excess television watching. Although his understanding of human being is too pragmatic,his views support my ideas about sterilizing effect of television over human sensation.
When we begin searching about television and child issue, we mostly came up with negative dimensions of television. Usually, television is mentioned as a harmful object. State, therefore, began adopting new policies to keep children away from negative impacts of television. In the last Five-Year Development Program, Child Comission Special Report consists of giving advices to develop policies and improve rules and regulations.

Conclusion

Television did not taken as “just” an instrument for mass-communication when it first entered to our region. As a reflection of Turkish Governmental developmentalist policy, it was seen as a sign of modernization for Turkey and Turkish people. Its unifying effect on families and family networks destroyed in time after television took its place in each of our houses. In time, television effected our relationships within family with the programs and movies it showed.
I also find necessary to mention its effects on children, because quality of our network among each other is related to our communication and sensation capacity, and television effects individuals capacities in their early ages.

Bibliography

İkinci Beş Yıllık Kalkınma Planı, DPT, Ank:1968
Sekizinci Beş Yıllık Kalkınma Planı,Çocuk Komisyonu ÖzelRaporu, DPT, Ank:2001
Avcı, Doç Dr. Nabi, “İletişim Araştırmaları Açısından bir Sorun Alanı Olarak Aile”, Ailenin İletişim Raporu, Türkiye Aile Yıllığı 1990, Ank: AAK Başkanlığı Yay.
Cordy,J., “Zaman Hırsızı, İtaatsiz Uşak: Televizyon ve Amerikan Çocuğu”Merter, Dr. Feridun, “1950-1988 yılları arasında köy ailesinde maydana gelen değişmeler:Malatya örneği”, Ank: AAK Başkanlığı Yayınları, 1990
Muhsin, Mehmet, “TRT yayınlarında Aile”, Türkiye Aile Yıllığı 1991, Ank: AAK Başkanlığı Yay.
Şenyapılı, Önder, Televizyonun Türk Toplumuna Etkileri, İst: Milliyet Yay, 1977
Şirin, M.Ruhi, Televizyon, Çocuk ve Aile, İst:Şule,1996
Turinay, Dr. Necmettin, Değişen Toplum ve Aile, Kızılay, Ank: Akçağ,1996

İÇİ SIKILANLARA

2006-09-28T23:49:00.000-04:00

Bitmek tükenmek bilmeyen iç sıkıntıları, "modern" insanın handikaplarından. Nedenini bilmeden sıkılmak kimi zaman büyüklerimize o kadar acayip gelir ki kızıverirler bizim oflamalarımıza. Sebepsiz sıkıntı onlara değil, bize has bir meziyet sanki.
Bir resme hep aynı perspektiften bakmak bize fazla bir şey kazandırmaz. Bazen, kavramları, bakış açımızı ters yüz etmemiz gerekir.

İç sıkılmalarına da harekete geçmeye, paradigma değişimine, yenilenmeye vesile gözüyle bakma taraftarıyım. Tasavvufta kabz ve bast kalleri vardır. Kabz, "kabza" ile aynı kökten gelip, sıkılmak, daralmak, veya bugünkü deyişle iç sıkılması demektir. Tasavvufa göre Yaratıcı'nın insanı kabz haline sokmaktaki muradı, onu silkelemek, kulluğunu sağlamlaştırıcı vesileler bulmasını sağlamaktır.

Yunan Felsefesi de değişime benzer şekilde yaklaşır. Örneğin öğrenme tekniği olarak çok çevrelerce kabul gören "Sokratesçi Yöntem" (Socratic Method), dört basamaktan oluşur:
1-Farkındalık: Hayatımızdaki organizasyonlarda veya toplumdaki sorunların çözümündeki ilk adım "farkındalık"tır (awareness). Problem üzerine düşünmeyi, kafa yormayı ve endişelenmeyi içeren bu hal, düşünme sürecinin zor olmasından dolayı kolayca oluşmaz.
2-Engellenme: Problemin farkına varılmasıyla ortaya çıkan (iç) mücadele mücahededir. Kişinin bu hali onu bir sonraki basamak olan "iç bakış"a yöneltir.
3-İç-Bakış: Kişinin kendini incelemesidir.
İç bakış, önemli bir başlangıç noktası. Aklıma Umberto Eco’nun “Gülün Adı”nda yer alan ifadeleri geliyor. Eco burada, labirentin içinden çıkışın gösterilemeyeceğini söyler. Burada yer alan ilk üç basamak da kişinin günlük hayatındaki rutin gidişattan sıyrılıp kendisini incelemesini sağlar.
Ulvi Alacakaptan ateizmden sıyrılışını buna bağlamıştı bir röportajında ve yaşadığı eski hayatından memnun olmama halini "hidayetin gelmesi" olarak ifade etmişti. Kanaat-i acizânemce, bu memnuniyetsizliği de "farkındalık" başlığı altına koyabiliriz.
Bu üç basamak kişisel olup, birey ile onun (özellikle sosyal) problemleri arasında köprü kurar. Dördüncü basamağın ise sosyal yönü daha ağır basar.
4-Tahkik: Bu süreçte ise grup çabası söz konusudur, ilk üç basamak gibi kişisel değildir. Zira burada kişi, problemi çözmesine yardım edenlerin tepkilerine bakarak "doğru" ve "yanlış"larını ölçer, kendisine etik kurallar belirler. İkinci iç-bakış, ancak bundan sonra kazanılabilir ve öğrenme devam edebilir. İdeal öğrenme, kişiyi "kazanma-kaybetme" durumuna sokmadan oluşabilir.
Problemini çözmeye çalışan kişiye şefkatkarane yaklaşma, önemli bir toplum inşaası düsturu olarak karşımıza çıkar. Bu, o kişiyi yargılamamayı, onun durumunu, içinde bulunduğu sosyal-duygusal durumu anlamaya çalışarak yardımcı olmayı içerdiğinden muhatap kendini güvende hissedecek ve kazanma-kaybetme durumuna/"win-lose situation" sokulmamış olacaktır.
Sokratesçi Yöntem'e göre birey "X" miktar öğrendiğinde, mensubu olduğu organizasyon veya toplum da aynı miktarda öğrenir ve böylece herkes problemleri daha verimli çözebilir hale gelir. Dolayısı ile bireyler birbirlerine bilgiye erişim noktasında rekâbetkârâne yaklaşmayacaklardır.
Bu noktada aklıma gelen bir hususu da eklemek istiyorum. Hüzün, dert, ızdırap gibi kavramlar modern düşünce içinde yeterince anlaşılamayıp dışlanmış kavramlardır. Bizim anadolu düşüncemize göre ise dertli sine çok değerlidir. Dertli sineye övgüler düzülür. Mevlânâ, kendisi gibi ayrılık derdi çeken bir sine aramaktadır, sırrını paylaşmak için. Batı düşüncesi ise, dert konusuna uzun zaman negatif bir davranış veya duyuş biçimi olarak yaklaşmış, derdi dışlamış, insanları dertten arındırmaya çalışmıştır. Şimdilerde ise, aynen bizdeki şekliyle olmasa da, dert konusuna daha doğru yaklaşır olmuştur.
Dr Rollo May’i örnek olarak vermek istiyorum kısaca. Dert yerine endişe kavramını kullanan May, "Akıl sağlığı, endişe olmadan yaşamaktır." yaklaşımına karşı çıkar. Ve bunu atom bombasının olduğu bir dünyada endişesiz yaşamanın, raelitenin topyekün yanlış anlaşılmasından olabileceği ifade ederek somutlaştırır. Dr. May'in teorisine göre endişe, insanlık için gereklidir, bizi sıkılmaktan kurtarır, hislerimizi/hassasiyetlerimizi keskinleştirir ve insana varlığını sürdürmesi için gerekli olan gerilimi sağlar. Endişe yüksek zekanın fenomenidir -zekanın gölgesidir. Ona gore endişenin işlevi zannedildiği gibi bireyi durdurmaktan ibaret değildir. Mümkün olan en sağlıklı ve pozitif değişim için ivmelendirici de olabilir. Eğer kişi endişeleriyle yüzleşebilirse, kendini gerçekleştirebilir, tekâmül edebilir. Bu çeşit kendiyle hesaplaşarak gerçekleştirilen öğrenme ise tekâmül adına en sağlıklı ve uzun süreli öğrenmedir.
Sokratesçi Yöntem de benzer bir yaklaşım sergileyerek bireyin "farkındalığı"na vurgu yapar ve bu basamakta endişenin, bireyi dikey olarak yükseltici, yani diğer bir deyişle fitili ateşleyici rol oynadığını söyler.

KUZEY KORE’DEKİ SEL FELAKETİNİN DÜŞÜNDÜRDÜKLERİ

2006-09-26T23:20:00.000-04:00

Kuzey Kore’nin yaşadığı sel felaketi, uluslarası insani yardım konusuyla ilgili önemli gerçeklerle yeniden yüzleşmemizi sağladı

Kuzey Kore, Ağustos başında meydana gelen sel felaketinin yaralarını sarmaya çalışıyor. İki buçuk milyon kişinin evsiz kaldığı felakette ölen ve yaralananların sayısı hala net olarak tesbit edilemezken, tahminler onbinler ile yapılıyor. Ülkede toplam nüfusun yüzde ondan fazlasının felaketten ciddi şekilde etkilendiği belirtiliyor.
Kuzey Kore’nin yaşadığı sel felaketi, uluslarası insani yardım konusunda önemli gerçeklerle yeniden yüzleşmemizi sağladı.
Kuzey Kore yönetimi, felaket sonrası hasarın boyutlarını uzun süre gizli tuttu. Bu süreçte başlıca destekçisi ise Kızıl Haç idi. Kısa süre sonra Good Friends’in ısrarlı çabaları ile felaketin boyutları uluslararası medyaya duyurulabildi. Kuzey Kore bu kez, ülkenin yaralarını kendi başına sarabileceğini savunarak yetkililerine uluslararası yardım talebinde bulunma izni vermedi. Yönetim, rejim politikası gereği kendi halkını mağdur bırakmayı göze aldı.
Bir diğer önemli nokta, Kuzey Kore’nin yaptığı fize denemelerinden sonra komşusuna yardımları kesmiş olan Güney Kore’nin, felaket sonrasında yeniden yardıma başlamış olması.
Uluslararası haber kaynakları, durumu Kuzey Kore’nin avantajlı konuma geçmesi ve füze denemeleri sonrasında kendisine yönelik başlayan ambargoların son bulmasına vesile olduğu yorumu ile yayınladılar.
Bu felaketle gün yüzüne çıkan bir diğer insani ahlak dramı Sam Amca’dan geldi. Amerika, bölgeye yardım konusunda her zamanki paranoyak bahanesini yeniden fütursuzca savunmaktan rahatsız olmadı. Süper güç, milyonlarca insanın evsiz kaldığı felaket sonrasında, nükleer ve kimyasal güce sahip olduklarını iddia ettiği Kuzey Kore’ye yollayacağı yardımın ihtiyaç sahiplerine ulaşmamasıdan “endişe ettiklerini” söyleme pervasızlığına düşerek yardımda bulunmayı reddettiğini açıkladı.
Neticede gördüğümüz, bir yanda insanlık dramı yaşanırken, diğer yanda güç sahiplerinin uluslarası politik hesapları ve siyasî kaygılarının “insanlık” ve “ahlak” gibi “sıradan” kavramları yine gölgede bırakması oldu.

(Makale, İHH Düşünce Gündem Eylül 2006 sayısında yayınlanmıştır.)

BİRLEŞMİŞ MİLLETLER'DEN DÜNYAYI KURTARMAK MÜMKÜN MÜ? (3)

2006-09-21T22:53:00.000-04:00

GENÇLER VE YAŞLILAR

Sivil toplum, dünyayı değiştirebileceğine inanmak, “ben de varım” demek, ümitsizliğe kapılmamak, kendi gücünü küçümsememek demek. Sivil toplum konularında çalışmaya hayatını adayabilen kişi, bir yandan dünyada var olan problemlere sırtını dönemeyecek kadar vicdan sahibi, bir yandan da dönüşümün mümkün olduğuna inanacak kadar idealist demektir. Bu perspektifle sivil toplum kongresine baktığımda, yaş ortalaması yüksek bir katılımcı kitlesi görmek, saçları ağarmış kadınların oluşturduğu ümitvar topluluğa bakmak bana çok şey anlatıyor. Evvela, Türkiye şartlarına kıyasladığımızda çoktan emekliye ayrılmış ve hayatla ilişkisi sade sosyal aktivitelere indirgenmiş olması beklenen yaklaşık yedi yüz katılımcının varlığı, sivil toplum alanında çalışanların sönmeyen azmine işaret sayılabilir. Yaşlarının getirdiği profesyonellikle, ellerindeki tecrübî bilginin know-how’a dönüşmesinin gereğini fark etmiş bir grup, nesiller arası bilgi aktarımı ve sosyal sorumluluk ilişkileri konusunda özel atolye çalışmaları düzenledi. Diğer oturumlarda da sordukları sorular ve düştükleri dipnotlar ile bir yandan farkındalık oluşturdular, diğer yandan katılımcıların ufuklarını genişlettiler. Genç katılımcı sayısının azlığı, konferansta yapılan vurgu ve tanımların kapsamını da etkiledi. Örneğin sivil toplum alanında alışılmış düzenden farklı olarak, 25 yaş değil, 30 yaş gençlik sınırı olarak kabul edilip katılımcıların datalarına işlendi. Bir çok oturumda gençleri onore etmek için 30 yaşın altındakiler ayağa kaldırılıp alkışlandı. Gençlerin nasıl harekete geçirileceğinden, nasıl yönetilmeleri gerektiğine, teknoloji ile ilişkilerine ve hatta genç profesyonellerin sivil toplum kuruluşlarında yer almalarına kadar bir çok farklı konuda uzun toplantılar düzenlendi.
Gençlerin organizasyondaki etkinliğini arttırmayı hedefleyen kuruluşlara konuşan Uluslararası İşbirlikleri İçin Genç Profesyoneller Liderlik Konseyi Başkanı Sultana Ali, gençlerin doğayla ilişkilerinin bu denli azalmasının, günde ortalama 6 saatlerini televizyon ve internet ile geçirmelerinin endişe verici olduğunu belirterek, katılımlarını arttırmak ve onlardan yüksek performans elde edebilmek için kendilerini organizasyonun parçaları hissetmelerini sağlamak ve küresel vizyon gerektiren işlerde değerlendirmek gerektiğini söyledi. Gençlere inisiyatif vermek ve gençlik ateşinden gelen becerilerini sergilemelerine izin vermek, daha fazla sayıda gence ulaşabilmek için üniversite kampüslerinde yer edinmek ve networklerini kullanabilmek, Ali’nin veridiği önemli tüyolar arasındaydı.

KOFİ ANNAN'DAN KAPANIŞ MESAJI

Türkiye’de olduğu için ilk gün konferansın açılışına iştirak edemeyen Kofi Annan, konferansın kapanışına katılımı ile kendisini bekleyen bir çok insanı mutlu etti. Her ne kadar hakkında Müsteşarlığı döneminden stratejik durumlarda pasif kalma, Birleşmiş Milletler’in ABD’nin gölgesi haline gelmesine sebep olmak gibi ciddi eleştiriler olsa da, kendine has üslubu ile bir çok insan tarafından da sevilmeye devam ettiğini biliyordum. Fakat profesyonel camiada –tabir yerindeyse- bir hayran kitlesi olduğunu görünce şaşırdığımı itiraf etmeliyim.
Kofi Annan, dünyayı değiştirmek için politik dünyanın kemikleşmiş sistemleriyle uğraşmanın oldukça güç olduğunu söyledi. Milenyum hedefleri, demokrasi, çok seslilik gibi konularda teori ile pratik arasında büyük bir boşluk olduğunu ve bu boşluğu kapatmak için sivil toplumun gücüne ihtiyaç duyulduğunu ifade etti. Annan’ın konuşmasının satır aralarında, Birleşmiş Milletler’in ve Genel Sekreter olarak kendisinin konumu gereğiatılması gereken her adımı istedikleri gibi atamadıkları ve söylenmesi gereken her sözü söyleyemedikleri mesajı gizlenmişti. Söylenmesi gereken sözleri söylemede ve atılması gereken adımları atmada sivil topluma görevler düştüğünü belirten Annan, zihinlerde “Birleşmiş Milletler’in kapsamı ve işlevi” konusunda soru işaretleri bıraktığı konuşmasını “daha yaşanabilir bir dünya” adına güzel temenniler ve iyi dilekler ile bitirdi.

DİPNOTLAR, GÖZE TAKILANLAR

Barış, MDG hedefleri içinde yer almamakla birlikte dünyanın en önemli gündemini oluşturduğu için konferansta bu konuya geniş yer verilmişti.
Karşılaştığım Ortadoğulu tüm katılımcıların çalışma alanı barış ve diyalog idi.
“Sivil Toplum Kuruluşları’nın çalıştıkları alanda bilinç oluşturabilmeleri için eğitim faaliyetlerini hiç aksatmadan devam ettirmeleri gerekmektedir” Hanifa Mezuoi, BM Ekonomik ve Sosyal İlişkeler Sorumlusu. Her organizasyonun birer “Aksiyon Planı”, “Gündem” ve “Strateji” sahibi olduğu gibi, aynı şekilde birer “Modül”, “Eğitim” ve “Staj” sahibi olması gerektiğini söyledi.
Birleşmiş Milletler’deki konferansa Türkiye’den yalnızca iki sivil toplum kuruluşu iştirak etmişti: Deniz Feneri Derneği ve Mavi Hilal
Öte yandan konferans bitiminde sergilenen sanat konulu özel performans’ta Türk müziği, Orhan Veli ve Nazım Hikmet vardı.
Kuşaklar arası ve Çok Kuşaklı kavramları çok sık zikredildi. Katılımcılar arasında isminin önünde “Grandparents” (Nineler) ibaresi yer alanlar vardı.

BİRLEŞMİŞ MİLLETLER'DEN DÜNYAYI KURTARMAK MÜMKÜN MÜ (2)

2006-09-16T02:01:00.000-04:00

MİLENYUM HEDEFLERİ VE FAKİRLİK

Özellikle dünyada fakirliğin ve açlığın önüne geçmek konularını kapsayan konuşmalarda zaman zaman ateşli savunuların olduğu görüldü. Konu ile ilgili en çarpıcı sunumlardan bir tanesi, Zimbabwe’li katılımcı Dumisani Nyon, New York’tan 35 okul ile kendi ülkesindeki okullar arasında ilişki kurma ve kaynak aktarımını kapsayan dönüşüm projelerini ve izlenimlerini paylaştığı sunum idi. Nyon, halkının fakirlikten tamamen kurtulabilmesi için ihtiyaçları olan şeyin sadece kaynak aktarımı olmadığını, fakat küllî bir perspektif değişimine ihtiyaç duyulduğunu belirtti. Uyguladıkları proje sonrası New York’lu gençler artık diğer akranları gibi Afrikayı “dünyanın acaip bölgesi” olarak görmüyordu. Zimbabwe’li gençler de dünyayı tanıyarak ufuk genişletme imkanı buluyor ve sıkıştıkları sınırların dışına çıkabilir hale geliyorlardı. Nyoni, fakir ülkelerde yapılacak projelerde elde edilmesi gereken sonucun milletlerarası, kültürlerarası ve de kuşaklararası olması gerektiğini, uzun vadeli değişim ve köklü dönüşümün ancak bu şekilde sağlanabileceğini belirtti.
Fakirlikle mücadele yolunda yapılan bir diğer proje ise akademik ayağı son derece güçlü olan “Milenyum Köyleri” projesi. Columbia Universitesi Dünya Enstitüsü’nin yürüttüğü projenin koordinatörü Pedro Sanchez, gıda yardımı yapmaları gerektiğinde masrafın aile başına 400 $’ı bulduğu kurak Afrika topraklarında, seçilen pilot bölgelerde toprağın verimsizliğine uygun hale getirilmiş hibrit tohum kullanımını teşvik etmek suretiyle aile başına 40 $ harcama yaparak bölgelerin nasıl kalkındırıldığını anlattı. Sanchez’in aktardığı rakamlar dönüşümün inanılmaz olduğunu gösteriyordu. Proje, ilk yılında başarıya ulaşmıştı. Üretimin 4 ila 8 kat arttığı bölgeler, maddi imkansızlıkları aşabilir hale gelmiş, temiz suya ulaşmak için kuyular açmış, hatta kendilerine sağlık merkezi kurabilmişlerdi. Projenin başarısı ile ilgili bir diğer önemli nokta, işbirlikçilerinin başında özel sektörün bulunması idi ki bu da projenin daha hızlı ilerlemesini sağlamıştı.

FAKİRLİĞE KARŞI AYAĞA KALKIN

Fakirliğe karşı yürütülen kampanyalardan birinin ismi bu: “Ayağa Kalkın”. 15 ve 16 Ekim tarihlerinde, dünyada mümkün olan en fazla sayıda insanın fakirliğe karşı sembolik ve fiziksel olarak ayağa kalkmasını ve böylece fakirlik karşıtı hareketin Guiness Rekorlar kitabına geçmesini hedefleyen kampanyaya binlerce sivil toplum kuruluşu rağbet edecek görünüyor. Kampanyaya katılmak için belirtilen tarihte kurumunuzdaki insanların ayağa kalkması, ve kaç kişinin eyleme katıldığını ilgili merkeze bildirmeniz gerekli. Bu sembolik eylemin amacı, mümkün olduğunca fazla sayıda insanın fakirlik konusunu hatırlamasını sağlamak. Eylemin savunucuları, Sivil Toplum faaliyetleri ile ilgili en çok karşılaşılan sıkıntının, sokaktaki insanın bu faaliyetlerden yeterince haberdar olmaması ya da ilgilenmemesi olduğundan şikayetçi olduklarını, bu handikapı aşabilmek için derinliği az ama kapsamı geniş eylemlere de yönelmek gerektiğini belirtiyorlar.

Konularla ilgili daha fazla bilgi için:

http://www.millenniumcampaign.org

http://www.earth.columbia.edu/mvp

(Üçüncü ve son bölümde: Sivil Toplumda İki Önemli Güç Gençler ve Yaşlılar, Kofi Annan'dan Kapanış Mesajı)

BİRLEŞMİŞ MİLLETLER'DEN DÜNYAYI KURTARMAK MÜMKÜN MÜ

2006-09-12T09:48:00.000-04:00

BİRLEŞMİŞ MİLLETLER’DEYDİK

Bu yıl 59.su düzenlenen Birleşmiş Milletler Sivil Toplum Kuruluşları Konferansına 90 farklı ülkeden, 2500den fazla sivil toplum kuruluşu temsilcisi iştirak etti. Konferansın bu yılki başlığı UN - FINISHED BUSINESS. Kelime anlamı; tamamlanmamış iş olarak kabaca çevrilebilir ki vermek istediği mesaj da, güvenlik ve sürdürülebilir kalkınma yolunda yapılacak çok işler olduğu yönünde. Başlığın önündeki UN ise bunu başarmayı hedefleyen Birleşmiş Milletleri ifade ediyor.
Deniz Feneri Derneği olarak bu yılki konferansaTürkiye’den katılan iki sivil toplum kuruluşundan biri idik. Üç gün süren konferansta sivil toplum kuruluşları temsilcileri bir yandan Birleşmiş Milletlerin tecrübelerinden faydalandılar, bir yandan kendi faaliyet alanlarına uygun atölye çalışmalarında birbirleri ile tecrübelerini paylaştılar, beyin fırtınaları yaptılar, nasıl daha iyiye gidebileceklerini karşılıklı müzakere ettiler.

MİLENYUM GELİŞİM HEDEFLERİ

Milenyum Gelişim Hedefleri (MGH) Birleşmiş Milletler’in 2000’de 189 ülke temsilcisinin imzasıyla yayınladığı Milenyum Deklarasyonundan neşet etmiştir. Belirlenen gelişim hedeflerinin çoğu, 1990’larda ortaya çıkan global sıkıntılardan hareketle ortaya konmuştur.
Birleşmiş Milletler’in 2015’e kadar ulaşmayı amaçladığı 8 hedef şunlar:

Aşırı fakirlik ve açlıkları eritmek
İlköğretim eğitimini tüm dünyada sağlamak
Kadınları güçlendirmek ve cinsiyet ayrımcılığına karşı ilerleme kaydetmek
Çocuk ölümlerini azaltmak
Ana sağlığını geliştirmek
HIV/AIDS, sıtma ve benzeri ölümcül hastalıklarla savaşmak
Çevresel sürdürülebilirliği temin etmek
Gelişim için küresel işbirlikleri geliştirmek

BM NGO-DPI kongresinde, hemen her oturumda Milenyum Hedeflerine göndermeler vardı. Sürekli tekrarlanan ifade ise, milenyum hedeflerine ulaşılması için dünyanın küresel anlamda önünde maddi veya manevi herhandi bir engel bulunmadığı yönündeydi. “Mazeret Yok” yazılı amblemler sivil toplum kuruluşlarının dağıtııkları bildirilerde baş köşeyi süslüyordu.
Kimi oturumlarda hararetli eleştiriler yapıldı.

Birleşmiş Milletler ActionAid Milenyum Kampanyaları direktörü Salil Shetty, içinde bulundukları binanın “imza atmakla” ünlü olduğunu söyledi ve milenyum hedeflerinin altına imza atılmış kağıtlar olarak kalmaması için neler yapılabileceğini somut hedeflerle dile getirdi. Yoksullukla mücadele için katılımcıları beyaz bant t

akmaya davet eden Shetty, konuşmasının sonunda katılımcılara sorduğu iki önemli soru ve aldığı cevaplar ile Birleşmiş Milletler’in katılımcılar nazarındaki imajını da gözler önüne sermiş oldu. İlk olarak 2015’te Milenyum Hedeflerine ulaşılabileceğini düşünenlerin el kaldırmalarını istedi. Salonun hemen hepsi belirlenen hedeflerin uleşılabilir hedefler olduğunu düşünüyordu. İkinci sorusuna ise tüm salondan yalnızca iki kişi el kaldırabildi: “Peki bu hedeflere ulaşılacağını düşünen kimse var mı?”. Düşünün ki salondaki katılımcıların hiçbiri ümidini yitirmiş, aksiyondan uzak insanlar değillerdi. Bilakis her biri dünyanın dört bir tarafında kadın hakları, AIDS, fakirlik, barış gibi konularda çalışan, hatta hayatını buna adamış insanlardı. Dolayısı varılması gereken sonuç, realist, hatta optimist gözle bile bakıldığında 2015’te belirlenen hedeflere ulaşılmayacağı yönünde.

(Devam edecek...)

BUGÜN BAŞLIYORUM

2006-09-11T18:25:00.000-04:00

Şimdiye dek bir çok farklı alanda kalem oynattım. Seçme şansım fazla olsun istediğim için sosyoloji okudum.
Sosyoloji, sevgili hocalarımın profesyonel yönlendirmelerinin de etkisiyle bana geniş bir perspektif sundu. Gelin görün ki mezun olduktan sonra bu genişliği daraltmaktan korktuğum için bir alan seçmekte epey zorlandım.
Benim gibi kararsız ve öğrenme iştiyakı olan hem-karakterdaşlarımdan daha şanslı olduğumu düşünüyorum. Çünkü bir kaç yılda üst üste yaşadığım deneyimler, hangi sektörde karar kılmam gerektiğini anlamamda bana yardımcı oldu.
Bu blogu, en sevdiğim, beni maddi manevi tatmin eden "Sivil Toplum" konularına ayırarak hem kendimi yetiştirmek, hem başka meslektaşların fikir ve vizyonlarından faydalanmak, hem de naçizane eteğimdekileri paylaşmak için kuruyorum.
Communico Conscientia
Sevgiler,
Sertaç.